transitional

Stars open among the lilies. Are you not blinded by such expressionless sirens? This is the silence of astounded souls. Sylvia Plath - Crossing The Water

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Στάση, τελευταία.

Αναρτήθηκε από Ariel στις 9:36 μ.μ.
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
Ποια είναι η γλώσσα που μιλάς θάλασσα εσύ;
Η γλώσσα των αιώνιων ερωτήσεων.
Και σε ποια γλώσσα απαντάς ουρανέ;
Στη γλώσσα της ατέλειωτης σιγής.

R. Tagore

Η λίστα ιστολογίων μου

  • Lignes de faille
    Πτώχευση δεν λες τίποτα - Εμείς που όπου νάναι εξηνταρίζουμε (αλλά πολύ διαφορετικά από τους εξηντάρηδες του προηγούμενου αιώνα), δυό βασικούς πυλώνες ξέραμε : Μια πανίσχυρη Δύση ...
    Πριν από 10 μήνες

Οι θάλασσες του Νότου ....

Οι θάλασσες του Νότου ....
Το να περνάς αυτούς τους δρόμους, όταν βγαίνει
Το φεγγάρι στον αέρα, θά ' ναι σαν ξυπνητός να ονειρεύεσαι…

LUIS CERNUDA

Για Μένα

Ariel
Προβολή πλήρους προφίλ
...Ίσως να είχε φθάσει μετά από ένα μακρύ ταξίδι μέσα στ' αμπάρια κάποιου φορτηγού, ή στο πισωβάγονο κάποιου τραίνου εμπορευμάτων που είχε κυλήσει αργά μεσ' απ' τη χώρα, μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα. Ίσως να αποφάσισε να σταθεί όταν είδε τον ήλιο και τη θάλασσα, τις άσπρες επαύλεις και τους κήπους με τις φοινικιές. Το σίγουρο είναι πως ερχόταν από πολύ μακριά, απ' τ' αντίπερα της θάλασσας...

J. M. G. Le Clézio
Μόντο και άλλα διηγήματα
μτφ Λήδα Παλλαντίου
Χατζηνικολή, 1981

Ετικέτες

  • "αμα"αρτύματα (21)
  • cinéma je t' aime (30)
  • pinhole (25)
  • αναγνώσεις (50)
  • επιστολιμαία (63)
  • ημεροδεικτιακά (29)
  • ηχοπραξίες (47)
  • περιοδεύσεις (5)
  • πινελιές (26)
  • πλάνητας (8)
  • Ποιήσεις (59)

Αρχειοθήκη ιστολογίου

  • ▼  2010 (58)
    • ▼  Ιούνιος (1)
      • Στάση, τελευταία.
    • ►  Μάϊος (16)
      • «Τα παιδία δεν παίζει»
      • Les feuilles mortes
      • Ο δρόμος της Αριστεράς...
      • Rainbow Eyes
      • Το βράδυ της 22ας Μαΐου 1963
      • télé- από πολύ μακριά...
      • Άδοξοι μπάσταρδοι: Η μεγάλη υπερπαραγωγή Ευρωζώνης...
      • “…πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν ...
      • Φωτιές στα χέρια του άναβε τ' ακορντεόν
      • Un pensamiento triste que se baila*
      • Στο μπαλκόνι...
      • Hungry Planet
      • Η συνενοχή
      • Kίνδυνο και απόγνωση...
      • Το θέμα είναι τώρα τι λες...
      • Madame-Putli, μια νύχτα τρένο
    • ►  Απρίλιος (16)
      • A dream within a dream
      • Noir Desire - Le Vent Nous Portera
      • Η μνήμη του χρόνου, the corners of my mind
      • Στο στόμιο που χάσκει
      • Η συνείδηση του σώματος
      • Δρόμος αντοχής για έλληνες υπερπρωταθλητές!!!
      • Στην Ψωροκώσταινα ή μάλλον... στην παράγκα του Καρ...
      • Στὴν Ἑλλάδα σήμερα, άν χτυπήσουν τὴν πόρτα, μὴν ἀν...
      • Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Web of Debt...
      • Το γάλα της θλίψης
      • Οι ανοιξιάτικες πινελιές του Roberto Lombardi
      • Ζήτα – Μι
      • Anthony and the Johnsons, i am a bird girl
      • αλά Αργεντινή
      • Marina Abramovic, το «πάσχον σώμα»
      • Figli di Madre Ignota
    • ►  Μάρτιος (1)
      • Και δεν έχουμε τέρμα...
    • ►  Φεβρουάριος (8)
      • Ιλαροτραγικό... γκροτέσκο
      • Στη στοά Μοδιάνο
      • Κραυγή (*)
      • «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»
      • Της ημέρας
      • Κολοκυθο"μαγειρέματα"
      • Στην κοινωνία των ευπωλήτων
      • Saudade(* )... Mια νοσταλγική αίσθηση νοσταλγίας
    • ►  Ιανουάριος (16)
      • Ad tuum, Domine, tribunal apello (*)
      • Pavlova
      • Sacher-torte, το σύμβολο της βιεννέζικης ζαχαροπλα...
      • Το θέμα είναι τώρα τι λες
      • Για τον Καραντώνη
      • Αριστερά χωρίς Αριστερούς!
      • Το γλωσσάριο των ανθέων (*)
      • Με παστό κυδώνι
  • ►  2009 (115)
    • ►  Δεκέμβριος (13)
    • ►  Νοέμβριος (17)
    • ►  Οκτώβριος (19)
    • ►  Σεπτέμβριος (22)
    • ►  Αύγουστος (3)
    • ►  Ιούλιος (8)
    • ►  Ιούνιος (8)
    • ►  Μάϊος (12)
    • ►  Απρίλιος (10)
    • ►  Μάρτιος (1)
    • ►  Φεβρουάριος (1)
    • ►  Ιανουάριος (1)
  • ►  2008 (31)
    • ►  Ιούλιος (2)
    • ►  Ιούνιος (4)
    • ►  Μάϊος (2)
    • ►  Απρίλιος (4)
    • ►  Μάρτιος (2)
    • ►  Φεβρουάριος (10)
    • ►  Ιανουάριος (7)
  • ►  2007 (50)
    • ►  Δεκέμβριος (4)
    • ►  Νοέμβριος (3)
    • ►  Οκτώβριος (10)
    • ►  Σεπτέμβριος (8)
    • ►  Αύγουστος (17)
    • ►  Ιούλιος (8)

Εστίαση και Σύνοψη

http://www.biblionet.gr/images/covers/b130444.jpg

Rancière, Jacques
Ο αδαής δάσκαλος : Πέντε μαθήματα πνευματικής χειραφέτησης
μτφ. Δάφνη Μπουνάνου
Νήσος, 2008

Το 1818, ο Ζοζέφ Ζακοτό, ένας εξόριστος Γάλλος δάσκαλος στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν, ανακάλυψε μια αντισυμβατική μέθοδο διδασκαλίας που έσπειρε τον πανικό στη μορφωμένη Ευρώπη. Μη γνωρίζοντας φλαμανδικά, ο Ζακοτό κατάφερε να διδάξει στα γαλλικά Φλαμανδούς μαθητές που δεν γνώριζαν γαλλικά. Η γνώση, συμπέρανε ο Ζακοτό, δεν είναι απαραίτητη στη διδασκαλία, ούτε η εξήγηση απαραίτητη στη μάθηση. Τα αποτελέσματα αυτού του ασυνήθιστου πειράματος παιδαγωγικής τον οδήγησαν στη διαπίστωση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου νοήμονες. Βασισμένος σε αυτήν τη διαπίστωση, ο Ζακοτό επινόησε μια φιλοσοφία και μια μέθοδο που ονόμασε πνευματική χειραφέτηση, μια μέθοδο που επιτρέπει, για παράδειγμα, σε αναλφάβητους γονείς να διδάξουν οι ίδιοι τα παιδιά τους.

Με αυτό το βιβλίο ο Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ρανσιέρ επιτίθεται στις τρέχουσες εκπαιδευτικές και κοινωνιολογικές θεωρίες προτείνοντας μια ριζοσπαστική αναδιατύπωση των όρων εξασφάλισης της ισότητας αλλά και της ελευθερίας.
http://www.deappel.nl/img/exhibitions/1742/w/portret_ranciere_fotograaf_credits_nienke_terpsma.jpg
O Ζακ Ρανσιέρ γεννήθηκε το 1940. Μαθητής του Αλτουσέρ, δίδαξε στο πανεπιστήμιο Paris VIII και υπήρξε ο εμψυχωτής της ομάδας "Λογικές εξεγέρσεις" που ιδρύθηκε το 1975.

"Δάσκαλος είναι εκείνος που κλείνει τη νοημούνη μέσα σε έναν αυθαίρετο κύκλο απ' όπου θα βγει μόνο αν η ίδια κρίνει ότι είναι αναγκαίο"

http://www.m-pep.org/local/cache-vignettes/L400xH653/08-ALIRE-LeMaitreIgnorant-7f1e4.png

«Δάσκαλος είναι αυτός που κρατάει
τον ερευνητή στο δρόμο του, σε ένα δρόμο που τον ερευνά συνεχώς μόνος του»

...Ο σύγχρονος Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ρανσιέρ υποστηρίζει στο βιβλίο του «Ο αδαής δάσκαλος» ότι καμία μεταρρύθμιση, «κανένα κόμμα, καμία κυβέρνηση, κανένας στρατός, κανένα σχολείο και κανένας θεσμός» δεν πρόκειται να λύσει το εκπαιδευτικό πρόβλημα: Είναι αδύνατο, εξηγεί, να σταματήσει αυτός ο φαύλος κύκλος μεταξύ άγνοιας και επιστήμης, παιδαγωγικής πρακτικής και διδακτικής μεθόδου, αν όλες οι λύσεις προέρχονται μέσα από αυτόν τον ίδιο κύκλο.
...Μόνο με τη βοήθεια της πνευματικής χειραφέτησης μπορούν οι άνθρωποι να μάθουν «να παραλογίζονται όσο το δυνατόν πιο λογικά». Αρα, η καθολική μέθοδος που οδηγεί στη χειραφέτηση αναφέρεται στο κάθε άτομο χωριστά, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί μαζικά ούτε μπορεί να εφαρμοστεί στην κοινωνία. «Η εκπαίδευση», γράφει ο Ρανσιέρ, «μοιάζει με την ελευθερία: Δεν χαρίζεται, κατακτάται». Ο καθένας μπορεί να είναι δάσκαλος ή μαθητής και με την εφαρμογή της καθολικής μεθόδου, ο δάσκαλος μπορεί να διδάξει ακόμα κι αυτά που αγνοεί. Μ’ αυτό τον τρόπο κατάφερε ο Ζοζέφ Ζακοτό να διδάξει ζωγραφική και μουσική ενώ κάθε εισήγησή του ξεκίναγε με τη φράση «δεν έχω τίποτα να σας διδάξω, γιατί δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτό το θέμα».

Η καθολική μέθοδος διδασκαλίας
Μαγδαληνή Τσεβρένη
«Οι διανοούμενοι έγιναν γιατροί που κάνουν μόνο διαγνώσεις...»

Επίσης,

Jacques Rancière: Κομουνιστές χωρίς κομουνισμό;