Όταν ο ουρανός δεν είναι καθαρός

Yann Tiersen
sur le fil

Σαν μια εξομολόγηση αργά τη νύχτα...

"Σεπτέμβρης του '95, στην Πλάκα. Ένας πλανόδιος μουσικός μεγάλης ηλικίας με ένα ξεκούρδιστο βιολί τραγουδούσε σε παραλλαγμένη κλίμακα: Κάποιο δειλινό σαν όνειρο σαν άνοιξη, θα 'ρθεις να με βρεις, σε περιμένω... Δεν ξέρω τι με συγκίνησε στη φωνή του. Το 2005 μπήκα στο στούντιο με την επιθυμία να μεταφέρω το ίδιο νόημα και το ίδιο συναίσθημα. Σε μία ηχογράφηση χωρίς αυτόν. Σιγά-σιγά, συνειδητοποίησα πώς φτιαχνόταν από μόνη της μια ιστορία"
Σαβίνα Γιαννάτου

"Μουσική δωματίων", ο νέος δίσκος της Σαβίνας Γιαννάτου έχει αφετηρία το τραγούδι του Γιώργου Μουζάκη Κάποιο δειλινό και πλαίσιο τις εκπομπές της στο Γ' Πρόγραμμα, το '93, με τίτλο Μουσική δωματίων.

Ποιήματα των Τάκη Σινόπουλου, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Γιώργη Παυλόπουλου, Τάσου Λειβαδίτη, Ομάρ Καγιάμ, Βαγγέλη Ροζακέα, αλλά και το «Άσμα Ασμάτων» αποκτούν μια άλλη υπόσταση μέσα από συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς της ίδιας, του Μιχάλη Σιγανίδη, αλλά και συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι, του Γιώργου Μουζάκη, του Γιάννη Αγγελάκα, του Νίκου Βελιώτη κ.ά.

Απαγγέλουν: Σαβίνα Γιαννάτου, Γιώργος Κοροπούλης, Pedro Olalla.
Τραγουδούν: Σαβίνα Γιαννάτου, Δημήτρης Παπανικολάου, Κώστας Ζαφείρης.
Συμμετέχουν: Γιάννης Αλεξανδρής, Κώστας Βόμβολος.
Μουσικοί:Ηρακλής Βαβάτσικας: ακορντεόν, Διονύσης Βερβιτσιώτης: βιολί, Νίκος Βελιώτης: βιολοντσέλο, Μιχάλης Σιγανίδης: κοντραμπάσο.
Και με φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δημήτρης Σωτηρίου και το φωνητικό εργαστήρι “Βάκχες ‘05″ που αποτελείται από ηθοποιούς

Η Μαργαρίτα δεν έφτασε ποτέ
Οι κάμαρες που αγαπηθήκαμε ταξιδεύουν μες στην ομίχλη, η
Μαργαρίτα ανάβει ένα κερί και κατεβαίνει τη σκάλα, το παλιό
σχολείο έκλεισε, το φεγγάρι γράφει με κιμωλία πάνω στα τζάμια
- κι αχ, πως να σου φτάσει μια ζωή μέσα στο ατέλειωτο άγνωστο
μιας νύχτας του φθινοπώρου, κι η Μαργαρίτα κρατάει το αναμμένο
κερί και κατεβαίνει τη σκάλα, περνάει ανάμεσα στους νεκρόυς της
και μπαίνει στη ζωή της, “είναι κανείς εδώ;” ρωτάει και ξανά
“είναι κανείς εδώ;”, καμιά απάντηση και θα περάσει πολύς καιρός
- γιατί κι η ποίηση είναι σαν μια εξομολόγηση αργά τη νύχτα,
σ΄ένα πρόσωπο που άξαφνα πέθανε
και μεις συνεχίζουμε να μιλάμε.
Τάσος Λειβαδίτης

Ήτανε ένα ποίημα
Ήτανε ένα ποίημα
κι ήτανε γεμάτο τρύπες
έτσι έβλεπες
τον ποιητή να τρώει
και να ερωτεύεται
να βγάζει τα παπούτσια του
και να κοιμάται
Τάκης Σινόπουλος

Κι η μνήμη ενός ήλιου
Κι η μνήμη ενός ήλιου μοναχικού
που βασιλεύει και σκορπίζεται
και γίνεται χρυσάφι, σκιά κι έπειτα χάνεται
Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Κρυμμένος τη ζωή περνάς
Κρυμμένος τη ζωή περνάς
κι ανεξιχνίαστος σαν πάντα
και κάποτε είσαι πρόσωπο
κι άλλες φορές πάλι τοπίο
και σε κανέναν τ’ ακριβό το θέαμα
δε θες να δείξεις
κι είσαι συνάμα, μοναχός σου
το κοινό κι ο θεατρίνος
Ομάρ Καγιάμ

Τα τραγούδια του cd

01. Ήτανε ένα ποίημα (α) Σαβίνα Γιαννάτου
02. Κύριε Σαβίνα Γιαννάτου
03. Ήτανε ένα ποίημα (β) Σαβίνα Γιαννάτου
04. Το παιδί και οι ληστές Σαβίνα Γιαννάτου
05. Και η μνήμη ενός ήλιου Σαβίνα Γιαννάτου
06. Σ' ένα ανοιξιάτικο λιβάδι Σαβίνα Γιαννάτου
07. Άνοιξε μου Σαβίνα Γιαννάτου / Δημήτρης Παπανικολάου
08. Κάποιο δειλινό (α) Σαβίνα Γιαννάτου / Κώστας Ζαφείρης
09. Η Μαργαρίτα δεν έφτασε ποτέ Σαβίνα Γιαννάτου
10. Είναι κανείς εδώ; Δημήτρης Αγαρτζίδης / Δημήτρης Σωτηρίου / Εργαστήρι "Βάκχες '05"
11. Σάσι... - Μπλουζ Σαβίνα Γιαννάτου / Εργαστήρι "Βάκχες '05"
12. Κρυμμένος τη ζωή περνάς Σαβίνα Γιαννάτου
13. Εγώ Σαβίνα Γιαννάτου
14. Yo Σαβίνα Γιαννάτου - Απαγγελία: Pedro Olalla
15. Οι παραλογισμοί της Ιωάννας Σαβίνα Γιαννάτου
16. Το ταξίδι Σαβίνα Γιαννάτου / Εργαστήρι "Βάκχες '05"
17. Ο χώρος και τα πράγματα Σαβίνα Γιαννάτου / Γιώργος Κοροπούλης
18. Κάποιο δειλινό (β) Σαβίνα Γιαννάτου / Γιάννης Αλεξανδρής / Κώστας Βόμβολος

Επίσημο site της Σαβίνας Γιαννάτου εδώ

Για την Σαβίνα Γιαννάτου στο "Παν του ελαχίστου" εδώ

Οι μηχανισμοί και η διαχείριση μιας πτώσης

Juan Muñoz

Στην ανάλυσή του για τα ιστορικά έργα του Σαίξπηρ, ο θεωρητικός του θεάτρου Γιαν Κοτ κάνει λόγο για έναν Μεγάλο Μηχανισμό (με κεφαλαία) που τα διατρέχει. Ο Μηχανισμός αυτός τίθεται σε κίνηση από κάποιους, συνήθως συνωμότες, ενίοτε όμως και τυχαία, αλλά στη συνέχεια αυτονομείται, με αποτέλεσμα αυτοί που τον έθεσαν σε κίνηση να μην μπορούν να τον σταματήσουν.

Αν δεχθούμε ότι τα γεγονότα που παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες έχουν σαιξπηρικές διαστάσεις, γεννιέται το ερώτημα τι έβαλε σε κίνηση τον Μεγάλο Μηχανισμό που τα προκάλεσε, και που έχει στο μεταξύ αυτονομηθεί. Η απάντηση είναι απλή: η απόπειρα αυτοκτονίας του Χρήστου Ζαχόπουλου. Χωρίς την απόπειρα, τίποτα απ’ όσα παρακολουθούμε, δεν θα είχε συμβεί...

Πέτρος Μάρκαρης

"Εκτόξευση και πτώση ενός μικρομεσαίου"
Καθημερινή 3-2-2008

όλο το άθρο εδώ

Juan Muñoz

Juan Muñoz (1953-2001)

24 January – 27 April 2008
TATE MODERN
Bankside
London, SE1 9TG

Juan Muñoz

Alain Badiou, φιλοσοφία και πολιτική

Αλλά τελικά τι είναι η πολιτική και τι είναι ο έρωτας; Και στις δυο περιπτώσεις, δεν πρόκειται μόνο για την εξέλιξη μιας υπόθεσης, για τη γέννηση ενός νέου υποκείμενου, ούτε μόνο για ένα σημαντικό συμβάν. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την κατασκευή του πραγματικού κόσμου. Γιατί το συμβάν είναι περισσότερο κάτι τι σαν συμπλήρωμα, παρά σαν μια ρήξη. Φυσικά, με το συμβάν ανοίγεται κάτι το καινούργιο. Αλλά υπάρχει κι ο πραγματικός κόσμος. Και το συμβάν δεν αποτελεί από μόνο του έναν πλήρη μετασχηματισμό του κόσμου.
Alain Badiou

...τι είναι κάτι το καινούργιο; κάτι το καινούργιο είναι μια αλήθεια με την έννοια της διαδικασίας της αλήθειας μέσα σε μια κατάσταση.

Alain Badiou

Ο Alain Badiou γεννήθηκε το 1937 στο Μαρόκο. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής μαθηματικών και η μητέρα του καθηγήτρια γαλλικών. Ο πατέρας του ως σοσιαλιστής και αντιαποικιοκράτης εξορίστηκε από το Μαρόκο από τη κυβέρνηση του Vichy, μπήκε στην αντίσταση στην Τουλούζη της οποίας έγινε Δήμαρχος στην απελευθέρωση.
Ο ίδιος, σαν φιλόσοφος, ανέπτυξε ζωηρό ενδιαφέρον για τα μαθηματικά και την τυπική λογική.
Ως συγγραφέας είναι δύσκολο να ταξινομηθεί. Ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 δημοσιεύοντας μυθιστορήματα, τα οποία ακριβέστερα θa περιγράφονταν ως "εκτεταμένα ποιητικά πεζά". Στη συνέχεια εγκαταλείπει τη λογοτεχνία της "μυθοπλασίας" για να αφοσιωθεί στη λογική και τη φιλοσοφία. Την ίδια εποχή η πολιτική καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της ζωής του και της κριτικής σκέψης του.
Το 1956 γνωρίζεται με τους Arthusser, Hyppolite, Canguillem, Lacan αλλά παραμένει οπαδός του Σαρτρ. Τάσσεται κατά του πολέμου της Αλγερίας και συμμετέχει στη δημιουργία του σοσιαλιστικού κόμματος PSU. Το 1969 διορίζεται καθηγητής στο νεοιδρυμένο Πανεπιστήμιο της Vincennes, και συμμετέχει στο να γίνει τόπος μοναδικός, τόσο για την ενεργή συμμετοχή του στη πολιτική, όσο και στη φιλοσοφική δημιουργία (με τους Foucault, Deleuze, Lyotard, Châtelet, Rancière).
Λαμβάνει ενεργό μέρος στα γεγονότα του Μάη του '68, παθιασμένος από τη μαοϊκή Κίνα, και ασχολείται επίσης με τις διάφορες μορφές του εργατικού κινήματος.
Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Antoine Vitez, ο οποίος σκηνοθέτησε την Echarpe rouge. ΄Έχει γράψει πολλά δοκίμια για το θέατρο που δημοσίευσε στο Rhapsodie pour le theatre και στο Beckett, l'increvable desir.
Είναι επίσης διευθυντής προγράμματος στο College International de Philosophie. Το πολύπλευρο φιλοσοφικό έργο του συμπυκνώνεται στο βιβλίο του "L'etre et l'evenement", που κυκλοφόρησε το 1988.
Tα τελευταία χρόνια έχει εντείνει τη θεατρική του δραστηριότητα. Aπό το 1994, που ανέβηκε στο Φεστιβάλ της Aβινιόν το έργο του "Ahmed le subtil ou Scapin 84", συνεργάζεται με τον Christian Schiaretti και την Comedie de Reims.
Aκολούθησαν οι παραστάσεις "Ahmed philosophe", "Ahmed se fache" και τέλος, "Les Citrouilles", που βασίζεται στους "Βατράχους" του Αριστοφάνη.
Επιστρέφει το 1997 στο χώρο της μυθιστορηματικής πρόζας με το βιβλίο "Calme bloc ici-bas", το οποίο έχει ως σημείο εκκίνησης τους "Άθλιους" του Ουγκώ.
Δίδαξε επί τριάντα χρόνια, ως λέκτορας και στη συνέχεια ως καθηγητής, στο Πανεπιστήμιο Paris-VIII (πειραματικό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε αμέσως μετά τον Mάη του '68). Σήμερα είναι διευθυντής του Tμήματος Φιλοσοφίας της Ecole Normale Superieure.
Bιβλία φιλοσοφίας :
"Le Concept de modele", 1969
"Theorie du sujet", 1982
"Peut-on penser la politique?", 1985
"L'etre et l'evenement", 1988
"Manifeste pour la philosophie", 1989
"Le nombre des nombres", 1990
"Conditions", 1992
"L'ethique. Essai sur la conscience du Mal", 1993
"Deleuze, la clameur de l'etre", 1997
"Saint-Paul. La fondation de l'universalisme", 1997 ("Aπόστολος Παύλος ή Η ίδρυση της oικουμενικότητας" - ετοιμάζεται στις εκδόσεις ΄Aγρα)
"Abrege de metapolitique", 1998
"Court traite d'ontologie transitoire", 1998
"Petit manuel d'inesthetique", 1998
"Le siecle", 2005
"Logiques des mondes"

Στα ελληνικά:
Μανιφέστο για τη φιλοσοφία , Ψυχογιός
Περιστάσεις , Άγρα
Η ηθική , Scripta

Η αλήθεια αποτελεί τη συνέπεια μέσα από την πιστότητα της γέννησης ενός νέου υποκείμενου. Η γέννηση ενός νέου υποκείμενου υπόκειται στις συνθήκες του συμβάντος. Και το συμβάν είναι η δυνατότητα, όχι η αναγκαιότητα, αλλά η δυνατότητα της δημιουργίας κάποιου πράγματος σε σχέση με το κενό μιας κατάστασης.
Alain Badiou

29 Ιανουαρίου 2008 (19:30)
O φιλοσοφικός στοχασμός πάνω στον πόλεμο, άλλοτε και στις μέρες μας
Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών-Αθήνα
Σίνα 31, 10680 Αθήνα

1η Φεβρουαρίου 2008 (19:30)
Φιλοσοφικά ρεύματα στη Γαλλία τον εικοστό αιώνα
Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης-Θεσσαλονίκη
Μέγαρο Μπίλλη, Πλατεία Ιπποδρομίου

Δεν εμπιστεύομαι την μνήμη. Τόσο τη μνήμη των αποικιακών φρικαλεοτήτων ή του σταλινισμού όσο κι εκείνη του ναζισμού
Alain Badiou

Alain Badiou "Democracy, Politics and Philosophy" video
Ενδιαφέρον τόπος για τον Alain Badiou εδώ

Δημήτρης Κοντός, πειραματικός και πρωτοπόρος

«Αγάπησα περισσότερο τη ζωή από την τέχνη. Και δεν έχω ενοχές γι' αυτό»
Δημήτρης Κοντός

Ο Δημήτρης Κοντός γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1931. Αποφοίτησε μετά πολλών επαίνων από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών το 1955 με δάσκαλο το Γιάννη Μόραλη. Το 1958 έφυγε για την Ρώμη, όπου εκεί βρίσκονταν ήδη ο Νίκος Κεσσανλής, ο Βλάσσης Κανιάρης, ο Γιάννης Γαϊτης και ο Κώστας Τσόκλης, δίνοντας ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί τη μάχη τους για μια θέση στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι της σύγχρονης τέχνης.

Προσαρμοστικός και δεκτικός στα διεθνή ρεύματα της τέχνης, ρίχτηκε με ζήλο στη δουλειά, επιχειρώντας μια διεύρυνση του εικαστικού του πεδίου, με επιρροές που δέχθηκε -και αφομοίωσε- από τις νέες τεχνικές και τις καλλιτεχνικές προτάσεις των πρωτοποριακών κινημάτων που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία της μεταπολεμικής τέχνης. Το 1959 δημιούργησαν με το Γαϊτη, τον Κανιάρη, τον Κεσσανλή και τον Τσόκλη το Gruppo Sigma, με εμφανίσεις στη Νάπολη, την Μπολόνια και αργότερα στην Αθήνα, οι οποίες δεν πέρασαν απαρατήρητες και απασχόλησαν συχνά τον ιταλικό και ελληνικό Τύπο.

Το 1961 πηγαίνει στο Παρίσι με προτροπή του Τσόκλη και την προοπτική μιας πιο μόνιμης εγκατάστασης. Στο Παρίσι διερευνά στη δουλειά του δύο ιδέες ταυτόχρονα: η πρώτη έχει σχέση με τη δομική αντίληψη της ζωγραφικής ως κατασκευή, όπου, χρησιμοποιώντας ως δομικά υλικά πολλά μικρά τελάρα τα οποία επικαλύπτοντας το ένα το άλλο, γίνονται στοιχεία μιας μεγαλύτερης σύνθεσης και στη δεύτερη, ως διαφορετική εφαρμογή της πρώτης, ανάπτυξη των τελάρων που άρχιζε από τον τοίχο και κατέληγε στο δάπεδο δημιουργώντας μια νέα «συνομιλία» μεταξύ ζωγραφικής και αρχιτεκτονικού χώρου.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1963, ο Κοντός, αναπτύσσει μια αξιόλογη καλλιτεχνική δραστηριότητα, συμμετέχοντας σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις των ελλήνων της διασποράς, που αποτελούσε τη νέα προοδευτική δύναμη της σύγχρονης τέχνης, παρόλο που η προβολή της δουλειάς τους από τις λιγοστές γκαλερί της εποχής δεν ήταν πάντοτε εφικτή. Το 1964, ο Κοντός διορίζεται βοηθός στην Έδρα Ζωγραφικής και Ελεύθερου Σχέδιου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Ε.Μ.Π.

Την επόμενη χρονιά, παρουσιάζει στην έκθεση "Αντικείμενο" στη γκαλερί Μέρλιν, τους κύβους, βασισμένους στη σπειροειδή γραφή, μια απεικόνιση ελεύθερων χειρονομιακών ρυθμών σε ρέουσα κίνηση, η οποία αναπτυσσόμενη σε όλη την επιφάνεια του λευκού φόντου, μοιάζει να μην έχει αρχή και τέλος, οδηγώντας συνειρμικά σε μια αλληλουχία οπτικών συσχετίσεων. Το 1968, εκδίδει το "Roman Pictural", μια εξαιρετικά πρωτότυπη εικαστική πρόταση σε παγκόσμια κλίμακα, και όπως ο τίτλος δηλώνει είναι ένα εικαστικό μυθιστόρημα 124 σελίδων σε σχήμα βιβλίου τσέπης, του οποίου η πλοκή αναπτύσσεται μέσα από την διαρκώς εξελισσόμενη ροή της ελικοειδούς γραφής του, ως μέσο διάδοσης του πνευματικού περιεχομένου της τέχνης.

Το 1971, παρουσιάζει στην γκαλερί Δεσμός το έργο "Ημερολόγιο" σαν μια ακόμα ενδιαφέρουσα εφαρμογή της ελικοειδούς γραφής του. Το έργο, ένας κύβος πάνω στον οποίο ήταν τοποθετημένα 5.500 φύλλα με τυπωμένη στην όψη τους την ίδια πάντα ελισσόμενη γραφή και ανεπαίσθητες διαφοροποιήσεις τόνων και αποχρώσεων σε κάθε φύλλο, δημιουργήθηκε με το σκεπτικό να εξαφανίζονται τα φύλλα σταδιακά, με καθημερινή αφαίρεση, όπως εξαφανίζονται, με καθημερινή επίσης αφαίρεση, σ’ ένα κοινό ημερολόγιο.

Το 1975, έχοντας ξεκινήσει ήδη έναν νέο κύκλο δουλειάς, παρουσιάζει στη γκαλερί Δεσμός, τα "Λατρευτικά". Στον νέο αυτό κύκλο, ο Κοντός κινείται στα όρια της ηθικής και της μεταφυσικής. Χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα την υποβλητική ενέργεια της θρησκευτικής εικόνας, επισημαίνει διάφορα φαινόμενα κοινωνικής εκτροπής με προφανείς αναφορές στον τυφλό φανατισμό και τις θρησκόληπτες αντιλήψεις της βυζαντινής εικονολατρίας με σκωπτικό τρόπο και πικρό χιούμορ.

Το 1984, ο Κοντός εκλέγεται καθηγητής στη νεοσύστατη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και μετακομίζει εκεί, επιχειρώντας ένα νέο ξεκίνημα.

Το 1994, όντας ήδη άρρωστος, παρουσιάζει το "Roman Pictural" στην Αίθουσα Τέχνης Παρατηρητής της Θεσσαλονίκης, ενώ τον επόμενο χρόνο θα παρουσιάσει σε έκθεση, παλιά σχέδια της περιόδου 1958-1963, στην γκαλερί Μαρία Παπαδοπούλου στην Αθήνα. Πεθαίνει στις 19 Μαΐου του 1996.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΝΤΟΣ : 1931 – 1996

ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ

Στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης
έως 30 Ιανουαρίου 2008

«...Η συμπαντική αντίληψη του Κοντού για τον κόσμο και η παρατήρηση των φυσικών φαινομένων θα τον βοηθήσουν να διαμορφώσει σταδιακά τη δική του πλαστική γλώσσα, χωρίς να χαθεί ωστόσο και μια άλλη πιο μυστική σχέση του με τη φύση που λειτουργεί διαισθαντικά, άλλοτε ως ποιητικός στοχασμός και άλλοτε ως ποιητική μετα-γλώσσα, φορτίζοντας τη δουλειά του με τους ευαίσθητους ρυθμούς μιας τρυφερής σημειογραφίας…Ο Δημήτρης Κοντός υπήρξε αναμφίβολα ένας από τους πιο γνήσιους και αυθεντικούς πρωτοπόρους καλλιτέχνες της γενιάς του. Πορεύτηκε πάντοτε με συνέπεια και απαράμιλλη τόλμη στις περιοχές του αγνώστου, αναζητώντας και προσδιορίζοντας ένα διαφορετικό ρόλο για τη λειτουργία της τέχνης, όχι μόνο μέσα στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά και μέσα σε αυτό της ίδιας της ζωής. Σε κανέναν άλλο καλλιτέχνη η αμφίδρομη σχέση τέχνης-ζωής δεν ήταν τόσο οργανικά και άρρηκτα δεμένη».
Μαρία Κοτζαμάνη, επιμελήτρια της έκθεσης

Στον κατάλογο της έκθεσης, εκτός από τη Μαρία Κοτζαμάνη, υπογράφουν πέντε κείμενα από τη δεύτερη έκδοση του "Roman Pictural" οι: Νίκη Λοϊζίδη, καθηγήτρια ιστορίας τέχνης, Α.Σ.Κ.Τ., Εμμανουήλ Μαυρομμάτης, αν. καθηγητής, ιστορίας τέχνης, Σχολής Καλών Τεχνών, Α.Π.Θ., Γιώργος Παπαγούνος, Μιλτιάδης Παπανικολάου, καθηγητής ιστορίας τέχνης Α.Π.Θ., Θανάσης Τζαβάρας, ψυχίατρος. Το εισαγωγικό κείμενο υπογράφει η Ξανθίππη Χόϊπελ, Πρόεδρος Μ.Μ.Σ.Τ.

Με την ευκαιρία της έκθεσης επανεκδίδεται σε τρίτη έκδοση το "Roman Pictural"

"Προσωπική μου, ωστόσο, πεποίθηση είναι ότι ορισμένες δημιουργίες του Κοντού, τις οποίες οι κριτικοί αρκέστηκαν να συνδέσουν ή να εντάξουν σε τάσεις της δεκαετίας του '60, αξίζουν πολύ περισσότερη προσοχή. Το «roman pictural» (μυθιστόρημα χωρίς λόγια και χωρίς εικόνες) του 1967 είναι ένας «χειρονομιακός στοχασμός» πάνω στις δυνατότητες της γραφής που ενισχύεται, χωρίς να ορίζεται, από την προβληματική της σειραϊκής δημιουργίας και από τους εννοιολογικούς προσανατολισμούς της ανεικονικής τέχνης. Το θέμα και η βαθύτερη αναζήτηση αυτής της «απεικονιστικής μυθιστορίας», όπως είχε αποκαλέσει το «roman pictural» ο Θανάσης Τζαβάρας (στην επανέκδοση του έργου το 1991 από τον «Παρατηρητή» στη Θεσσαλονίκη), είναι αυτή η ίδια η γραφή στην πιο πηγαία, όπως εικάζεται, μορφή της η γραφή ως σωματικό βίωμα, ως χειρονομιακή έκφραση και προπάντων η γραφή ως ρυθμός."
Νίκη Λοϊζίδη, 21 Ιουλίου 1996, Βήμα-Νέες εποχές, "Το μυθιστόρημα χωρίς γράμματα"

Ταξίδι στην Αρμενία....

Άνθρωποι στην Αρμενία ξυλοκοπούνται και φυλακίζονται εξαιτίας των πιστεύω τους. Μέλη της θρησκευτικής οργάνωσης Μάρτυρες του Ιεχωβά πέφτουν όλο και περισσότερο θύματα καταπατήσεων των δικαιωμάτων τους στην ελευθερία της έκφρασης, της συνείδησης και στην προσωπική ελευθερία, ανέφερε η Διεθνής Αμνηστία σε νέα έκθεσή της.

Η έκθεση «Αρμενία: Ο φόβος της ελευθερίας της συνείδησης και της ανεξιθρησκίας: παραβιάσεις των δικαιωμάτων των Μαρτύρων του Ιεχωβά» αναφέρει τις ανησυχίες της διεθνούς οργάνωσης σε σχέση με τις διακρίσεις κατά των Μαρτύρων του Ιεχωβά, οι οποίοι υπολογίζονται σε 9.000 στη χώρα. Στο επίκεντρο των ανησυχιών βρίσκονται τα ζητήματα των αντιρρησιών συνείδησης και της ατιμωρησίας που σχετίζεται με τις σωματικές επιθέσεις κατά Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις αρχές της Αρμενίας:

• να θεσπίσουν μια πραγματικά μη στρατιωτική και μη τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία,

• να διασφαλίσουν την άμεση, πλήρη και αμερόληπτη διερεύνηση των επιθέσεων και να κάνουν διώξεις κατά των υπευθύνων για τις επιθέσεις ως πρώτο βήμα για να σταματήσει η ατιμωρησία όσων βιαιοπράγησαν κατά Μαρτύρων του Ιεχωβά,

• να διασφαλίσουν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και άλλες εγγεγραμμένες θρησκευτικές ομάδες μπορούν να ασκούν τα δικαιώματά τους χωρίς διακρίσεις και χωρίς εμπόδια.

Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί αντιρρησία συνείδησης κάθε άνθρωπο που, για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης, αρνείται να εκτελέσει υπηρεσία σε ένοπλες δυνάμεις ή να έχει οποιαδήποτε άλλη άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους ή ένοπλες συγκρούσεις. Περιλαμβάνονται και οι κληρωτοί ή επαγγελματίες στρατιώτες που αναπτύσσουν αντίρρηση συνείδησης μετά την κατάταξή τους στις ένοπλες δυνάμεις. Σε κάθε περίπτωση που ένα τέτοιο άτομο τίθεται υπό κράτηση ή φυλακίζεται αποκλειστικά και μόνο επειδή του έχουν στερήσει ή αρνηθεί το δικαίωμά του να δηλώσει αντίρρηση συνείδησης ή να υπηρετήσει μια γνήσια πολιτική εναλλακτική υπηρεσία που δεν είναι τιμωρητικής ή μεροληπτικής διάρκειας ή φύσης, η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί τον άνθρωπο αυτόν κρατούμενο συνείδησης και ζητά την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή του.
Ολόκληρη η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας εδώ

Στη κεντροδυτική Ασία, μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας, μεταξύ Γεωργίας, Αζερμπαϊτζάν, Ιράν και Τουρκίας.
Πριν την σχετικά πρόσφατη ανεξαρτησία της αποτελούσε αυτόνομη δημοκρατία της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης με επίσημο όνομα Χαϊκάκαν Σοβετάκαν Σοτσιαλιστάκαν Χανραπετούτιουν (Haitakan Sovetakan Sotsialistakan Hanrapetoutioun).
Η γεωγραφική θέση της ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, με τα πετρέλαια της Κασπίας και τον ιστορικό «Δρόμο του Μεταξιού», καθιστά τον Καύκασο μία περιοχή στρατηγικής σημασίας για τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, την Τουρκία και το Ιράν.

Πληθυσμός: 2,9 εκ.
Πληθυσμός κάτω από το όριο της φτώχιας: 34,6%
Ποσοστό παιδικής θνησιμότητας: 32/1000
Προσδόκιμο ζωής στη γέννηση: 71,84

Μια μπόρα που πέφτει...

Ανταπόκριση σε κάλεσμα

Kara Walker

Insurrection

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος...

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους
Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
(κι αὐτοὶ γυρίζουν πίσω μιὰ μέρα χωρὶς στὸ μυαλὸ μία ρυτίδα
βρίσκουνε τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στὰ μικρομάγαζα καὶ στὰ καφενεῖα τῆς συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωὶ τὴν ἐποποιία τῆς καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα γιὰ τοὺς ἄλλους ἢ γιατὶ ἔτσι νικοῦμε τὴ ζωὴ
Ἢ γιατὶ ἔτσι φτύνουμε ἕνα-ἕνα τὰ τιποτένια ὁμοιώματα
Καὶ μία στιγμὴ στὸ στεγνωμένο νοῦ τους περνᾷ μίαν ἡλιαχτίδα
Κάτι σὰ μιὰ θαμπὴ ἀνάμνηση μιᾶς ζωικῆς προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες ποὺ δὲν ἔχεις πιὰ τί νὰ λογαριάσεις
Συμβάντα ἐρωτικὰ καὶ χρηματιστηριακὲς ἐπιχειρήσεις
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου
Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα
Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις
Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη.
Μὰ ποιὸς θα᾿ ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;

Μανόλης Αναγνωστάκης