Ταξιδεύοντας στην ανθρωπομορφική γεωγραφία τού Ανδρέα Νικολάου

"….'Η τέχνη του Ανδρέα Νικολάου φέρνει στο νου τη μυστικοφιλοσοφική διατύπωση του Οδυσσέα Ελύτη στο «Άξιον Εστί», ως είδος αίσθησης από ύλη σε ιδέα, από το φυσικό στον πνευματικό κόσμο. Ουσιαστικά η δουλειά του είναι μια μεταστροφή της φυσικής ύπαρξης, που της αφαιρέθηκαν αναγνωρίσιμα στοιχεία για να θεωρείται ως μια μεταφυσική κατάκτηση, ως μια εξιδανίκευση των παρορμήσεων της ύλης και της απεικόνισής της…. Η ανθρωπομορφική εικονογραφία που επινόησε ο Νικολάου ακολούθως μετατρέπεται σε χορογραφία και δράμα. Ο καλλιτέχνης μελετά την ιεροτελεστία της κίνησης και κεντρίζει τη δική του και τη δική μας πνευματικότητα….''

Giuliano Serafini
Ιστορικός-Κριτικός Τέχνης
«Το απόλυτο σώμα» Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Ρώμη - 2003

O Ανδρέας Νικολάου γεννήθηκε στην Κύπρο το 1966. Σπούδασε στην Ακαδημία Τέχνης του Μονάχου και με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, στο εργαστήριο του Π.Τέτση.

Έχει ήδη 27 ατομικές εκθέσεις και πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ανάμεσά τους το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Ρώμης παρουσίασε το 2003 αναδρομική έκθεση της δουλειάς του και το Μουσείο Πιερίδη, μέλος του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Λαϊκής Τράπεζας της Κύπρου, παρουσίασε το 2005 στην Κύπρο την έκθεση με θέμα «Το πορτραίτο του Μινώταυρου».

Έργα του βρίσκονται στην Eθνική Πινακοθήκη-Αθήνα, την Κρατική Συλλογή Σύγχρονης Τέχνης-Λευκωσία, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης-Ρώμη, την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών-Αθήνα, το Υπουργείο Πολιτισμού-Αθήνα, την Πινακοθήκη Πιερίδη, το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

"….Είναι σαφές ότι ο ζωγράφος μας απευθύνεται μέσα από ένα καλά διαρθρωμένο εικαστικό λεξιλόγιο και ότι μας μιλά με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο για τον μυθολογικό κόσμο που απεικονίζει, αυτόν που σιγά-σιγά ανιχνεύουμε, είτε ερμηνεύοντας τις μορφές είτε διαβάζοντας και τους τίτλους. Σε κάθε περίπτωση, ο ζωγράφος καθοδηγεί το βλέμμα μας μέσα από την ίδια φιλοσοφία και σκηνοθεσία: Μια αόρατη πηγή φωτός διασπά το σκοτάδι και φέρνει στην όψη τα σώματα ή τα συμπλέγματα που αντικρίζουμε. Το ενσταντανέ μοιάζει να έχει άκρα κρισιμότητα και ρευστότητα, ωσάν ο ζωγράφος να εισέβαλε σ’ έναν απόκρυφο κόσμο άλλων διαστάσεων και απέσπασε για λογαριασμό μας το κορυφαίο στιγμιότυπο, το οποίο αντικρίζουμε με επίγνωση πλέον της ιερότητας και της μνημειακότητάς του. Κατά κάποιο τρόπο ο θεατής διαισθάνεται ότι διεισδύει στο βάθος των συμβόλων που αντικρίζει, στο σταματημένο χρόνο τους…''

Χάρης Καμπουρίδης
Ιστορικός Τέχνης,
μέλος της Academia Europaea

''...Υποβλητικά, αισθησιακά όσο και νοητικά ιδεογράμματα τα γυμνά του, μας απογειώνουν τόσο πνευματικά όσο και συγκινησιακά, σε σημείο μάλιστα που να μας προσφέρουν μιαν όσο γίνεται πιο ήρεμη και αντιπροσωπευτική γεύση αυτής καθεαυτής της κοσμογονίας στην πιο εύληπτη για εμάς διάστασή της. Υποβολή που εξαγνίζει το σώμα, αναπλάθοντας μέσα από αυτό την ψυχική αύρα σε μια δίχως προηγούμενο άμεση έκφανσή της. Έκφανση που καθιστά τη ζωγραφική του Ανδρέα Νικολάου υπέρτατη, κοσμογονική έκφραση αυτής καθεαυτής της αίσθησης της ζωής σε όλες της τις διαστάσεις…''

Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν

Δρ. Ιστορικός της Τέχνης-τεχνοκριτικός

Με 30 έργα του, ο Ανδρέας Νικολάου πραγματοποιεί την πρώτη του έκθεση στη Θεσσαλονίκη, στην Αίθουσα Τέχνης Atrion, έως τις 5 Μαρτίου. Στην έκθεση, με τίτλο «Το Ταξίδι», ο Ανδρέας Νικολάου θα παρουσιάσει 30 συνολικά έργα ζωγραφικής με κεντρικό θέμα τον άνθρωπο. Η έκθεση αυτή αποτελεί συνέχεια της τελευταίας του δουλειάς, μόνο που αυτή τη φορά τα ιδεατά σώματα του χθες γίνονται συγκεκριμένοι καθημερινοί άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Νεαρά άτομα σε αναμονή για ένα «Ταξίδι» στο άγνωστο, για τη ζωή που έχουν μπροστά τους.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

"Το Ταξίδι"
12 Φεβρουαρίου - 5 Μαρτίου 2008
Atrion Gallery
Τσιμισκή 94
Θεσσαλονίκη

Μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε απ' τη φυγή...(*)

ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Άνθιζαν οι μαργαρίτες στους κήπους της σιωπής.
Τα μεταξένια όμως δεν άντεξαν πέταλα
στην άξαφνη ανεμοριπή.
Στη λάσπη όλα σκορπίσανε του δρόμου.

Μην πατάτε τις λευκές μαργαρίτες·
μπορεί κάπου ένας σπόρος να ξέμεινε.
Υπάρχουν ακόμα κλειστοί κήποι
και παραδείσια πουλιά.
Τ’ ακούς μόνο στα όνειρα…

ΕΦΗ ΑΙΛΙΑΝΟΥ
Θάλασσα Κυθήρων
Οι Εκδόσεις των Φίλων 1983

(*) Στίχος τού Γ. Σεφέρη από το ποίημα "Φυγή" της συλλογής "Τετράδια Γυμνασμάτων (1928-1937)"

Η εκδίκηση τού Sweeney Todd

Στο βρόμικο βικτοριανό Λονδίνο του 18ου αιώνα, ένας κουρέας επιστρέφει ύστερα από δεκαπενταετή φυλάκιση και εκδικείται ... Μία πρωτότυπη ταινία βασισμένη στο βραβευμένο μιούζικαλ του θρυλικού στιχουργού και συνθέτη Στίβεν Σόντχαϊμ.

Η τρομακτική ιστορία του φονικού κουρέα-σίριαλ-κίλερ της Φλιτ Στριτ πρωτοεμφανίστηκε το 1846 ως λαϊκό ανάγνωσμα φτηνού αγγλικού περιοδικού, διασκευάστηκε για πολλά θέατρα της εποχής, έδωσε υλικό σε βιβλία, λαϊκά άσματα και ραδιοφωνικές εκπομπές, και γυρίστηκε ταινία το 1936. Το 1973 ο θεατρικός συγγραφέας Κρίστοφερ Μποντ έδωσε στην ιστορία την τελική θεατρική της μορφή, στην οποία βασίστηκαν ο Στίβεν Στόνχαϊμ και ο Χιου Γουέλερ για το διάσημο πια «θρίλερ-μιούζικαλ» που ανέβηκε το 1979 στο Μπρόντγουεϊ.

Ο Σουίνι Τοντ, ένας ο αθώος κουρέας, στέλνεται στη φυλακή από έναν μοχθηρό δικαστή, που έχει βάλει στο μάτι την όμορφη γυναίκα του την οποία και οδηγεί στην αυτοκτονία. Οταν, ύστερα από 15 χρόνια αποφυλακίζεται, ένας εκδικητικός Σουίνι Τοντ αρχίζει χρησιμοποιεί επιδέξια το ξυράφι του στα ανυποψίαστα λαρύγγια τών πελατών του κι ακολούθως οδηγεί τα πτώματά τους σε μια καταπακτή απ' όπου τα παραλαμβάνει η κυρία Λόβετ, τα αλέθει και φτιάχνει ωραιότατες κρεατόπιτες για τους πελάτες της...
Στο Λονδίνο που μοιάζει να έχει βγει από τις σελίδες τού Ντίκενς κινούνται οι σκοτεινές φιγούρες των ηθοποιών με μόνη έντονη χρωματική πινελιά το κατακόκκινο αίμα που ρέει άφθονο.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Τιμ Μπάρτον

ΣΕΝΑΡΙΟ:Τζον Λόγκαν

ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Τζόνι Ντεπ, Ελενα Μπόναμ Κάρτερ, Άλαν Ρίκμαν, Σάσα Μπάρον Κοέν

Το επίσημο site εδώ

Και μια πολύ καλή ματιά στο έργο εδώ

Συνέντευξη τού σκηνοθέτη εδώ

Και σε βιβλίο

Ανώνυμος
Sweeney Todd, ο φονικός κουρέας της οδού Φλιτ
μετάφραση Γιώργος Μπλάνας
επιμέλεια σειράς Γιώργος Μπλάνας
Ηλέκτρα, 2008.

Βουτηγμένη σε μια μαύρη, διανθισμένη με χιούμορ ατμόσφαιρα πολύ απλά εξαιρετική!!!!!

Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο

Έστι δε φύλον εν ανθρώποισι ματαιότατον,
όστις αισχύνων επιχώρια παπταίνει τα πόρσω,
μεταμώνια θηρεύων ακράντοις ελπίσιν.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ

Α’

Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.

Του κύκλου σου το ανέβασμα ζωντάνευε τη χτίση
από τ’ αγκάθι σου έφευγε το δρόμου ο στοχασμός
η ορμή μας γλυκοχάραζε γυμνή να σ’ αποχτήσει
ο κόσμος ήταν εύκολος. Ένας απλός παλμός.

Β’

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό.
Λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια…
Ω μην ταράξεις… πρόσεξε ν’ ακούσεις τ’ αλαφρό

ξεκίνημά της… τ’ άγγιξες το δέντρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί…
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα
να ‘σουν εσύ που θα ‘φερνες την ξεχασμένη αυγή!

“Ερωτικός Λόγος” του Γιώργου Σεφέρη

Το τελευταίο άλμπουμ των «Χειμερινών Κολυμβητών» Το πέρασμά σου περιλαμβάνει μελοποιήσεις είκοσι ποιημάτων και μία αφήγηση. Συγκεκριμένα, ποιήματα των:
Κώστα Βάρναλη (το ομότιτλο του άλμπουμ), Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Νίκου Καββαδία, Ντίνου Χριστιανόπουλου, Γιάννη Βαρβέρη, Ναζίμ Χικμέτ σε μετάφραση Στέλιου Μαγιόπουλου, ένα απόσπασμα από το «Άσμα Ασμάτων» σε μετάφραση Γιώργου Τσουκαλά, ένα ποίημα του Ασίζ Νεζίν από το βιβλίο του «Αναμνήσεις ενός εξόριστου» σε μετάφραση Στ. Μαγιόπουλου και μια ελεύθερη απόδοση από τον Αργύρη Μπακιρτζή ενός ποιήματος του Καΐς Εμπν Μουάζ (Περσία, 1ος αι..μ.Χ.) σε μετάφραση Κώστα Τρικογλίδη. Επίσης δέκα ποιήματα από έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα - το σονέτο 114 και άλλα εννέα λυρικά τραγούδια από τα θεατρικά του έργα. Ως φινάλε, απαγγέλλεται από τον άνθρωπό τους στην Κρήτη Μανόλη Δαβράδο, μια πολύ σύντομη μαθητική έκθεση του 1954, της α΄ τάξης του γυμνασίου του Αγ. Νικολάου.

Συμμετέχουν η Ελευθερία Αρβανιτάκη και η Χορωδία Δήμου Γλυκών Νερών.

Περιεχόμενα:
01 Άνοιξέ μου, αδελφή μου, φίλη μου (Ελευθερία Αρβανιτάκη/Χειμερινοί Κολυμβητές)
02 Το πέρασμά σου (Αργύρης Μπακιρτζής/Κώστας Σιδέρης)
03 Κάθε πρωί σ’ αναζητώ (Αργύρης Μπακιρτζής)
04 Η τρελή ροδιά (Αργύρης Μπακιρτζής/Κώστας Σιδέρης/Χορωδία Δήμου Γλυκών Νερών)
05 Είσαι ολομόναχος (Αργύρης Μπακιρτζής)
06 Σαν εξομολόγηση (Ελευθερία Αρβανιτάκη/Αργύρης Μπακιρτζής)
07 Έρχεται ο πατέρας [Λόγια του τρελού] (Κώστας Σιδέρης/Χορωδία Φίλων)
08 Έλα να πάμε στα δεσμά μας (Αργύρης Μπακιρτζής)
09 Όχι άλλα κλάματα, όμορφες (Αργύρης Μπακιρτζής/Κώστας Σιδέρης/Χορωδία Φίλων)
10 Σονέτο 114 (Αργύρης Μπακιρτζής)
11 Βγήκε ο καλός με την καλή (Αργύρης Μπακιρτζής/Κώστας Σιδέρης/Χορωδία Φίλων)
12 Ένας άντρας δυο γυναίκες (Αργύρης Μπακιρτζής)
13 Πέστε, ο πόθος που φυτρώνει; (Αργύρης Μπακιρτζής/Χορωδία Φίλων)
14 Μ’ αγέρα και βροχή [Τραγούδι μου τρελό] (Αργύρης Μπακιρτζής/Κώστας Σιδέρης)
15 Σαν ήμουν νιος [Τραγούδι του νεκροθάφτη] (Αργύρης Μπακιρτζής)
16 Κυρά μου, που γυρίζεις μόνη; (Αργύρης Μπακιρτζής/Κώστας Σιδέρης/Χορωδία Φίλων)
17 Το φιλί (Κώστας Σιδέρης)
18 Παραλληλισμοί (Αργύρης Μπακιρτζής)
19 Κλαίουσες ιτιές (Αργύρης Μπακιρτζής)
20 Ερωτικός λόγος (Ελευθερία Αρβανιτάκη/Αργύρης Μπακιρτζής/Χορωδία Δήμου Γλυκών Νερών)
21 Πως πέρασα την Κυριακή μου (Διαβάζει ο Μανώλης Δαβράδος)

Πρωινό ερωτηματικό
κέφι a perdre haleine

Σ’ αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς
Σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελλή
ροδιά
Που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο
της
Με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η
τρελλή ροδιά
Που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο
Ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου ;

Οταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια
Θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια
Γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η
τρελλή ροδιά
Που βάζει ανύποπτη μέσ’ στα χλωρά πανέρια τους τα
φώτα
Πού ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματά τους, πέστε
μου
Είναι η τρελλή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ’ τη ζήλια της στολίζεται μ’ εφτά λογιώ
φτερά
Ζώνοντας τον αιώνιον ήλιο με χιλιάδες πρίσματα
Εκτυφλωτικά, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που αρπάει μια χαίτη μ’ εκατό βιτσιές στο τρέξιμό της
Ποτέ θλιμμένη και ποτέ γρινιάρα, πέστε μου είναι η
τρελλή ροδιά
Πού ξεφωνίζει την καινούρια ελπίδα πού ανατέλλει;

Πέστε μου, είναι η τρελλή ροδιά που χαιρετάει στα μάκρη
Τινάζοντας ένα μαντίλι φύλλων από δροσερή φωτιά
Μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια
Με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε
Σ’ αμύριστες ακρογιαλιές, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που τρίζει τ’ άρμενα ψηλά στο διάφανον αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι εορτάζει
Αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελλή ροδιά
Που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές
του δαίμονα
Που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της
μέρας
Την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια, πέστε μου εί-
ναι η τρελλή ροδιά
Που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπεν-
ταυγούστου
Πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή
που ξελογιάζει
Τινάζοντας απ’ τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της
Ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά
Πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των
πραγμάτων
Στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελλή ροδιά;

“Η τρελλή ροδιά” Οδυσσέα Ελύτη
Προσανατολισμοί

Οι «Χειμερινοί Κολυμβητές» ξεκίνησαν το 1979 και κατά καιρούς δέχονται στις τάξεις τους διάφορους συνεργάτες σε μόνιμη ή περιστασιακή βάση. Καθένα από τα μέλη ακολουθεί την προσωπική του διαδρομή στην ελληνική μουσική σκηνή, με ξεχωριστή δισκογραφική παρουσία.
Ο Αργύρης Μπακιρτζής, η ψυχή του συγκροτήματος, με την ιδιόρρυθμη φωνή του, τραγουδάει τον έρωτα, τη μοναξιά, την ομορφιά, τις φευγαλέες εικόνες, το κέφι της παρέας, τη μαγεία της νύχτας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη· είναι αρχιτέκτων στην Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, αυτοδίδακτος μουσικός και γράφει στίχους και μουσική.Είναι αγαπημένος ηθοποιός του Σταύρου Τσιώλη και έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες του, όπως το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» (1998) και «Φτάσαμεεε...» (2004).

Τα μέλη των Χειμερινών Κολυμβητών είναι οι: Κώστας Βόμβολος- ακορντεόν, καλίμπα, Αργύρης Μπακιρτζής- φωνή, Χάρης Παπαδόπουλος- μπουζούκι, μπαγλαμάς, πιάνο, φωνή, Δημήτρης Πολυζωίδης- βιόλα, βιολί, Μιχάλης Σιγανίδης- κιθάρα, κοντραμπάσο, μαντολίνο, φωνή, Κώστας Σιδέρης- φωνή, Γιώργος Ταμκατζόγλου - κιθάρες.

Δισκογραφία

• Χειμερινοί Κολυμβητές (1981)
• Από το Πάρκο στη Μυροβόλο (1985)
• Μ' Αγαπάς; (1988) (μουσική για την ομώνυμη ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου)
• Οι Δακοκτόνοι (1991)
• Όχι λάθη, πάντα λάθη (1997)
• Η Μαστοράντζα του Ερντεμπίλ (2005)
• Το πέρασμά σου (2007)

Αποτελούν μία μοναδική περίπτωση μουσικού σχήματος.

Οι σπάνιες εμφανίσεις τους αποτελούν γεγονός, κάθε συναυλία τους διαφορετική, γιατί δημιουργείται «επί τόπου» με τη συμμετοχή του κοινού και κάθε παράστασή τους διακρίνεται όχι μόνο για τη μουσική τους πρόταση που συνδυάζει παραδοσιακά και έντεχνα στοιχεία, εφαρμοσμένα από δεξιοτέχνες μουσικούς, αλλά και για την ευδιάθετη, ζεστή και ουσιαστική ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Oι Χειμερινοί Κολυμβητές είναι μουσικοί που ξέρουν να κολυμπάνε στα βαθειά νερά της μουσικής!

Όταν ο ουρανός δεν είναι καθαρός

Yann Tiersen
sur le fil

Σαν μια εξομολόγηση αργά τη νύχτα...

"Σεπτέμβρης του '95, στην Πλάκα. Ένας πλανόδιος μουσικός μεγάλης ηλικίας με ένα ξεκούρδιστο βιολί τραγουδούσε σε παραλλαγμένη κλίμακα: Κάποιο δειλινό σαν όνειρο σαν άνοιξη, θα 'ρθεις να με βρεις, σε περιμένω... Δεν ξέρω τι με συγκίνησε στη φωνή του. Το 2005 μπήκα στο στούντιο με την επιθυμία να μεταφέρω το ίδιο νόημα και το ίδιο συναίσθημα. Σε μία ηχογράφηση χωρίς αυτόν. Σιγά-σιγά, συνειδητοποίησα πώς φτιαχνόταν από μόνη της μια ιστορία"
Σαβίνα Γιαννάτου

"Μουσική δωματίων", ο νέος δίσκος της Σαβίνας Γιαννάτου έχει αφετηρία το τραγούδι του Γιώργου Μουζάκη Κάποιο δειλινό και πλαίσιο τις εκπομπές της στο Γ' Πρόγραμμα, το '93, με τίτλο Μουσική δωματίων.

Ποιήματα των Τάκη Σινόπουλου, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Γιώργη Παυλόπουλου, Τάσου Λειβαδίτη, Ομάρ Καγιάμ, Βαγγέλη Ροζακέα, αλλά και το «Άσμα Ασμάτων» αποκτούν μια άλλη υπόσταση μέσα από συνθέσεις και αυτοσχεδιασμούς της ίδιας, του Μιχάλη Σιγανίδη, αλλά και συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι, του Γιώργου Μουζάκη, του Γιάννη Αγγελάκα, του Νίκου Βελιώτη κ.ά.

Απαγγέλουν: Σαβίνα Γιαννάτου, Γιώργος Κοροπούλης, Pedro Olalla.
Τραγουδούν: Σαβίνα Γιαννάτου, Δημήτρης Παπανικολάου, Κώστας Ζαφείρης.
Συμμετέχουν: Γιάννης Αλεξανδρής, Κώστας Βόμβολος.
Μουσικοί:Ηρακλής Βαβάτσικας: ακορντεόν, Διονύσης Βερβιτσιώτης: βιολί, Νίκος Βελιώτης: βιολοντσέλο, Μιχάλης Σιγανίδης: κοντραμπάσο.
Και με φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δημήτρης Σωτηρίου και το φωνητικό εργαστήρι “Βάκχες ‘05″ που αποτελείται από ηθοποιούς

Η Μαργαρίτα δεν έφτασε ποτέ
Οι κάμαρες που αγαπηθήκαμε ταξιδεύουν μες στην ομίχλη, η
Μαργαρίτα ανάβει ένα κερί και κατεβαίνει τη σκάλα, το παλιό
σχολείο έκλεισε, το φεγγάρι γράφει με κιμωλία πάνω στα τζάμια
- κι αχ, πως να σου φτάσει μια ζωή μέσα στο ατέλειωτο άγνωστο
μιας νύχτας του φθινοπώρου, κι η Μαργαρίτα κρατάει το αναμμένο
κερί και κατεβαίνει τη σκάλα, περνάει ανάμεσα στους νεκρόυς της
και μπαίνει στη ζωή της, “είναι κανείς εδώ;” ρωτάει και ξανά
“είναι κανείς εδώ;”, καμιά απάντηση και θα περάσει πολύς καιρός
- γιατί κι η ποίηση είναι σαν μια εξομολόγηση αργά τη νύχτα,
σ΄ένα πρόσωπο που άξαφνα πέθανε
και μεις συνεχίζουμε να μιλάμε.
Τάσος Λειβαδίτης

Ήτανε ένα ποίημα
Ήτανε ένα ποίημα
κι ήτανε γεμάτο τρύπες
έτσι έβλεπες
τον ποιητή να τρώει
και να ερωτεύεται
να βγάζει τα παπούτσια του
και να κοιμάται
Τάκης Σινόπουλος

Κι η μνήμη ενός ήλιου
Κι η μνήμη ενός ήλιου μοναχικού
που βασιλεύει και σκορπίζεται
και γίνεται χρυσάφι, σκιά κι έπειτα χάνεται
Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Κρυμμένος τη ζωή περνάς
Κρυμμένος τη ζωή περνάς
κι ανεξιχνίαστος σαν πάντα
και κάποτε είσαι πρόσωπο
κι άλλες φορές πάλι τοπίο
και σε κανέναν τ’ ακριβό το θέαμα
δε θες να δείξεις
κι είσαι συνάμα, μοναχός σου
το κοινό κι ο θεατρίνος
Ομάρ Καγιάμ

Τα τραγούδια του cd

01. Ήτανε ένα ποίημα (α) Σαβίνα Γιαννάτου
02. Κύριε Σαβίνα Γιαννάτου
03. Ήτανε ένα ποίημα (β) Σαβίνα Γιαννάτου
04. Το παιδί και οι ληστές Σαβίνα Γιαννάτου
05. Και η μνήμη ενός ήλιου Σαβίνα Γιαννάτου
06. Σ' ένα ανοιξιάτικο λιβάδι Σαβίνα Γιαννάτου
07. Άνοιξε μου Σαβίνα Γιαννάτου / Δημήτρης Παπανικολάου
08. Κάποιο δειλινό (α) Σαβίνα Γιαννάτου / Κώστας Ζαφείρης
09. Η Μαργαρίτα δεν έφτασε ποτέ Σαβίνα Γιαννάτου
10. Είναι κανείς εδώ; Δημήτρης Αγαρτζίδης / Δημήτρης Σωτηρίου / Εργαστήρι "Βάκχες '05"
11. Σάσι... - Μπλουζ Σαβίνα Γιαννάτου / Εργαστήρι "Βάκχες '05"
12. Κρυμμένος τη ζωή περνάς Σαβίνα Γιαννάτου
13. Εγώ Σαβίνα Γιαννάτου
14. Yo Σαβίνα Γιαννάτου - Απαγγελία: Pedro Olalla
15. Οι παραλογισμοί της Ιωάννας Σαβίνα Γιαννάτου
16. Το ταξίδι Σαβίνα Γιαννάτου / Εργαστήρι "Βάκχες '05"
17. Ο χώρος και τα πράγματα Σαβίνα Γιαννάτου / Γιώργος Κοροπούλης
18. Κάποιο δειλινό (β) Σαβίνα Γιαννάτου / Γιάννης Αλεξανδρής / Κώστας Βόμβολος

Επίσημο site της Σαβίνας Γιαννάτου εδώ

Για την Σαβίνα Γιαννάτου στο "Παν του ελαχίστου" εδώ

Οι μηχανισμοί και η διαχείριση μιας πτώσης

Juan Muñoz

Στην ανάλυσή του για τα ιστορικά έργα του Σαίξπηρ, ο θεωρητικός του θεάτρου Γιαν Κοτ κάνει λόγο για έναν Μεγάλο Μηχανισμό (με κεφαλαία) που τα διατρέχει. Ο Μηχανισμός αυτός τίθεται σε κίνηση από κάποιους, συνήθως συνωμότες, ενίοτε όμως και τυχαία, αλλά στη συνέχεια αυτονομείται, με αποτέλεσμα αυτοί που τον έθεσαν σε κίνηση να μην μπορούν να τον σταματήσουν.

Αν δεχθούμε ότι τα γεγονότα που παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες έχουν σαιξπηρικές διαστάσεις, γεννιέται το ερώτημα τι έβαλε σε κίνηση τον Μεγάλο Μηχανισμό που τα προκάλεσε, και που έχει στο μεταξύ αυτονομηθεί. Η απάντηση είναι απλή: η απόπειρα αυτοκτονίας του Χρήστου Ζαχόπουλου. Χωρίς την απόπειρα, τίποτα απ’ όσα παρακολουθούμε, δεν θα είχε συμβεί...

Πέτρος Μάρκαρης

"Εκτόξευση και πτώση ενός μικρομεσαίου"
Καθημερινή 3-2-2008

όλο το άθρο εδώ

Juan Muñoz

Juan Muñoz (1953-2001)

24 January – 27 April 2008
TATE MODERN
Bankside
London, SE1 9TG

Juan Muñoz