Walter Benjamin

Να ανακαλύψουμε στην ανάλυση της μικρής ατομικής στιγμής το κρύσταλλο του ολικού γεγονότος.

Walter Benjamin
Φάκελος Ν

• O Walter Benjamin, βερολινέζος διανοούμενος από τους σημαντικότερους της γενιάς του, πρωτότοκος γιος ενός εβραίου εμπόρου έργων τέχνης, γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1892 στο Βερολίνο.
• Το 1912 αρχίζει να σπουδάζει συστηματικά φιλοσοφία, γερμανική φιλολογία και ιστορία της τέχνης στα πανεπιστήμια του Φράιμπουργκ, του Βερολίνου και της Βέρνης.
• Το 1915 ξεκινά η φιλία του με τον φιλόσοφο και Εβραϊστή Gershom Scholem.
• Το 1918 κάνει τη γνωριμία του Ernst Blosch.
• Το 1919 αναγορεύεται σε διδάκτορα στο πανεπιστήμιο της Βέρνης βάσει μιας λογοτεχνικο-φιλοσοφικής διατριβής με τίτλο Begriff der Kunstkritik in der deutschen Romantik.
• Το 1923 ξεκινά στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης την εκπόνηση της διατριβής του για να αποκτήσει τον τίτλο του υφηγητή. Εκείνη την εποχή κάνει τη γνωριμία του Theodor Adorno.
• Το 1924 αρχίζει η φιλία του με τον Bertolt Brecht.
• Το καλοκαίρι του 1924 γνωρίζει στο Κάπρι την τρίτη μοιραία γυναίκα της ζωής του, μετά τη σύζυγό του Ντόρα Κέλνερ (Dora Kellner) και τη Γιούλα Κον (Jula Cohn). Πρόκειται για μια συνομήλική του φλογερή επαναστάτρια, κομμουνίστρια λεττονή ηθοποιό από τη Ρίγα, την Ασια Λάτσις (Asja Lacis, 1891-1979), που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο τόσο στην προσωπική όσο και στην πνευματική ζωή του και δεν έπαψε να προσανατολίζει την πορεία του, τουλάχιστον ως το 1930. Η Ασια, έχοντας σπουδάσει στη Μόσχα και γνωρίζοντας πρόσωπα και καταστάσεις στο νεοσύστατο σοβιετικό καθεστώς, γίνεται η κύρια αφορμή για τη στροφή του Benjamin προς τον μαρξισμό.
• Το 1925 η διατριβή του Ursprung des deutschen Trauerspiels για την απόκτηση του τίτλου του υφηγητή απορρίπτεται με την αιτιολόγηση ότι ο τρόπος με τον οποίο εργάζεται δεν αντιστοιχεί στα συνήθη ακαδημαϊκά πρότυπα.
• Αναγκάζεται να αποσύρει την εργασία του και να ακυρώσει κάθε προοπτική ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας, ακολουθώντας πλέον τον δρόμο του ελεύθερου στοχαστή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μια εποχή εξαιρετικής πολιτικής και οικονομικής ρευστότητας.
• Μετά την αποτυχία της προσπάθειάς του να ακολουθήσει μια πανεπιστημιακή σταδιοδρομία στο χώρο της γερμανικής φιλολογίας, ο Benjamin εργάζεται ως δοκιμιογράφος και μεταφραστής μέχρι τον Ιούνιο του 1933, όπου εγκαταλείπει τη Γερμανία κυνηγημένος από τους Εθνικοσοσιαλιστές.
• Την περίοδο 1926/27 παραμένει για αρκετούς μήνες στη Μόσχα. Το ταξίδι του στη Μόσχα (αρχές Δεκεμβρίου του 1926 ως τέλος του Ιανουαρίου του 1927) γίνεται εν μέρει για να συναντήσει ξανά την Ασια που νοσηλεύεται εκεί, και εν μέρει για να δει από κοντά τα έργα και τις ημέρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Εκεί αφενός συνειδητοποιεί ότι αποτελεί τον παρείσακτο τρίτο σε μια αδιέξοδη σχέση, αφετέρου το λήμμα «Γκαίτε» που είχε αναλάβει να γράψει για τη Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια απορρίπτεται αμήχανα από τους «υπεύθυνους» κριτές. Η σοβιετική καθημερινότητα δεν τον πολυενθουσιάζει, μολονότι η Μόσχα ανταποκρίθηκε κάπως στη συλλεκτική του βουλιμία (ανακάλυψε ξύλινα και πήλινα παιδικά παιχνίδια, εξαίρετα λακαρισμένα κουτιά και παλιές καρτ ποστάλ). Διαβάζει στην κυκλοθυμική Ασια πολλά αποσπάσματα από τον "Μονόδρομο", που έχει σχεδόν ολοκληρωθεί μέσα σε κλίμα νευρικής κατάρρευσης. Θα της τον αφιερώσει ανενδοίαστα: «Ο δρόμος αυτός ονομάζεται Οδός Ασια Λάτσις από το όνομα αυτής που ως μηχανικός τον διάνοιξε μέσα στον συγγραφέα». Κατά τη δίχρονη παραμονή της στο Βερολίνο (1928-1930) η Ασια θα ζήσει και πάλι για λίγο με τον Benjamin, θα του γνωρίσει τον Μπρεχτ, θα γίνει η αφορμή να λήξει και επισήμως μια κακοφορμισμένη σχέση (το διαζύγιο με την Ντόρα βγαίνει κακήν κακώς το 1930), αλλά ξέρουν και οι δύο ότι ο μονόδρομος δεν έχει επιστροφή.
• Όταν ο Χίτλερ καταλαμβάνει την εξουσία το 1933, ο Benjamin εγκαταλείπει τη Γερμανία και αυτοεξορίζεται στο Παρίσι, όπου ζει σε πολύ φτωχικές συνθήκες. Έχει ήδη μεταφράσει Μποντλέρ και Προυστ και είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τη γαλλική πνευματική κουλτούρα.
• Μετά την κατάληψη του Παρισιού από τα γερμανικά στρατεύματα, ο Benjamin αποφασίζει να μεταναστεύσει στη Νέα Υόρκη. Καθώς η κυβέρνηση του Βισσί αρνείται να του δώσει άδεια εξόδου από τη Γαλλία, επιχειρεί να δραπετεύσει και να περάσει μέσω των Πυρηναίων στην Ισπανία. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1940 απαγορεύεται στον Benjamin και σε μία ομάδα προσφύγων η είσοδος στην Ισπανία. Αυτοκτονεί την ίδια ημέρα στα γαλλοισπανικά σύνορα καταδιοκώμενος από τους ναζί.
• Το έργο του, που γράφτηκε, κυρίως, την τελευταία δεκαετία της ζωής του κάτω από δύσκολες και πιεστικές συνθήκες, σώζεται, κατά κύριο λόγο, αποσπασματικά. Η επιθυμία του να ολοκληρώσει το μεγάλο του έργο, γνωστό εκ των υστέρων ως «Passagenwerk», παρέμεινε ανεκπλήρωτη!
• Σε αντίθεση με τη σημερινή εκτίμηση που απολαμβάνουν τα θεωρητικά γραπτά του και τον εντυπωσιακό τους όγκο, ελάχιστα είδαν το φως της δημοσιότητας εν όσω ήταν στη ζωή. Οι φίλοι και συνομιλητές του Αντόρνο και Σόλεμ. που διείδαν τη σκέψη του, ανέλαβαν να εκδώσουν το έργο του. Ο ίδιος ο Benjamin, όμως, υπογράμμιζε στα "Δοκίμια για την Τέχνη", η μεταθανάτια ιστορία ενός έργου μεταβάλλει διαρκώς και την ίδια την προϊστορίατου.
  
• Στον συλλογικό τόμο "Βάλτερ Μπένγιαμιν εικόνες και μύθοι της νεωτερικότητας", που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια, η επιμελήτρια Αγγελική Σπυροπούλου αναφέρει χαρακτηριστικά: Για τον Μπένγιαμιν, η πολιτική προέχει της ιστορίας. η ριζοσπαστικοποίηση της ιστοριογραφικής μεθοδολογίας εξυπηρετείτην κριτική που ασκεί στη νεωτερκότητα ως προς τους ανομολόγητους μύθους που τη διακρίνουν καταστατικά... Προειδοποεί ο Μπένγιαμιν ότι η ρήξη με την παράδοση και το παρελθόν δεν συνεπάγεται πραγματική πρόοδο, όπως αρέσκεται να κυρήττει, αλλά μάλλον δημιουργεί μια ψευδαίσθηση προόδου που δημιουργείται απλώς από τις ανανεούμενες μορφές εμπορευμάτων και τεχνολογίας, και εδράζεται σε μια γραμμική σύλληψη του ιστορικού χρόνου.
  
  

Τίτλοι στη βάση ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ:

(2005) Τα παιδικά χρόνια στο Βερολίνο το χίλια εννιακόσια , Άγρα

(2004) Walter Benjamin: Προμήνυμα κινδύνου , Πλέθρον

(2004) Μονόδρομος , Άγρα

(1999) Δοκίμια φιλοσοφίας της γλώσσας , Νήσος

(1994) Σαρλ Μπωντλαίρ, ένας λυρικός στην ακμή του καπιταλισμού , Αλεξάνδρεια

(1993) Περί βιβλιοθηκών , Άγρα

(1992) Για το χασίς , Πλέθρον

(1986) Ανατομία του αστυνομικού μυθιστορήματος , Άγρα

(1978) Δοκίμια για την τέχνη , Κάλβος

(1972) Δοκίμια για το Μπρεχτ , Πύλη

Για τον Benjamin

• Συλλογικό έργο. Βάλτερ Μπένγιαμιν : Εικόνες και μύθοι της νεωτερικότητας / επιμέλεια Αγγελική Σπυροπούλου · κείμενα Συλλογικό έργο , Κοσμάς Ψυχοπαίδης , Γιώργος Σαγκριώτης , Andrew Benjamin , Howard Caygill , Μαρία Οικονόμου , Δημήτρης Ευστρατίου , Κωνσταντίνος Ράντης , Αγγελική Σπυροπούλου , Sigrid Weigel , Γιώργος Δαρεμάς , Σταύρος Σταυρίδης , Michael Löwy , Αριστείδης Μπαλτάς , Μανόλης Αθανασάκης , Δημήτρης Καρύδας. - 1η έκδ. - Αθήνα : Αλεξάνδρεια, 2007.
• Wellek, René. Μεταμαρξιστικά ρεύματα στην αισθητική και στη θεωρία της λογοτεχνίας : Λούκατς, Γκολντμάν, Μπένγιαμιν, Μπρεχτ, Μπαχτίν, πολιτισμική θεωρία, αποδόμηση / René Wellek , Martin Jay , Terry Eagleton , Susan Buck - Morss , Ann Jefferson , Ken Hirschkop , Russell A. Berman · μετάφραση Φώτης Τερζάκης · επιμέλεια Φώτης Τερζάκης. - Αθήνα : Futura, 2004.
• Σαγκριώτης, Γιώργος. Ο δίκαιος και η πόρνη : Όψεις της σχέσης ανάμεσα στη θεωρία του δικαίου του Βάλτερ Μπένγιαμιν και στο Passagen-Werk / Σαγκριώτης, Γιώργος. - Αθήνα : Έρασμος, 2003.
• Szondi, Peter. Δοκίμια : Χέλντερλιν, Σλέγκελ, Σίλλερ, Μπένγιαμιν / Peter Szondi · μετάφραση Στέλλα Γ. Νικολούδη. - Αθήνα : Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1999.
• Ροζάνης, Στέφανος. Walter Benjamin : Η ιεροποίηση του αποσπάσματος / Στέφανος Ροζάνης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2006.
• Ροζάνης, Στέφανος. Λόγος περί των αγγέλων : Goethe, Rilke, Benjamin / Στέφανος Ροζάνης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Futura, 2005.
• Löwy, Michael. Walter Benjamin: Προμήνυμα κινδύνου : Μια ανάγνωση των θέσεων "Για τη φιλοσοφία της ιστορίας" / Michael Löwy , Walter Benjamin · μετάφραση Ρεβέκκα Πέσσαχ · επιμέλεια Πολυτίμη Γκέκα. - Αθήνα : Πλέθρον, 2004.
• 
  

H μέρα, με την οποία τίθεται σε ισχύ ένα ημερολόγιο, λειτουργεί σαν ιστορικός συμπυκνωτής του φιλμ του χρόνου. Και είναι ουσιαστικά εκείνη η μέρα, που επανέρχεται ολοένα, με τη μορφή των εορτών, ημερών ανάμνησης...

Walter Benjamin
Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας, σελ. 52
Ουτοπία 1983

Το σπουδαίοτερο, που έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμη και μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το εμπιστεύεται πάντοτε, στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ αυτόν, που είναι έτοιμος να δεχτεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την εξολομόγηση.

Walter Benjamin
Για την εικόνα του Προυστ, σελ.86
Ουτοπία 1983

Η ιστορία δεν είναι απλά μια επιστήμη, και κυρίως, μια μορφή μνήμης. Ό,τι η επιστήμη "παγίωσε" η ιστορία θα το αλλάξει.

Walter Benjamin
Φάκελος Ν

Η αγάπη για την πόρνη είναι η αποθέωση της ταύτισης με το εμπόρευμα.

Walter Benjamin
Das Passagen Werk
Taschenbuch, σελ. 575

Η πόλη είναι ακόμη κι αυτό: μια λωρίδα από φως που περνάει κάτω από τη χαραμάδα της πόρτας σε ένα παιδικό δωμάτιο μια βραδιά που οι μεγάλοι διασκεδάζουν.

Walter Benjamin
One-Way Street and Other Writings

Verso, σελ. 330

Jack Hirschman

ΑΚΡΩΤΗΡΙΑ

Ένα χάθηκε για να μείνει μόνο
Με τη φωνή του μεγάλου ωκεανού

Ένα άλλο στάθηκε όρθιο κι έκαστε
Την ίδια στιγμή

Το άλλο κετέβηκε απ’ του ψηλούς βράχους
Και μπήκε στον αφρό του χειμάρρου
Ως τον αστράγαλο.

Ένα άλλο χάθηκε για να μείνει μόνο
Με τη φωνή του μεγάλου ωκεανού
Και κρύφτηκε σ’ ένα σύδεντρο

Κάποιο άλλο έκοψε τα τελευταία πιο
Γυμνά λουλούδια της γής

Ένα άλλο έγινε ερωδιός

Το άλλο έγινε ένα κομμάτι ξύλο
Που πλέει στο νερό

Εκείνο στην αρχή του ποιήματος
Έγινε το κύμα
Κι αργότερα ήρθε πάνω στη γη

Ο ερωδιός έγινε μια φάλαινα
Που μας έκανε όλους να ξεράσουμε τα χέρια μας

Οι στάσεις της γιόγκα έγιναν τα μάτια
Της γύρης απ’ το λουλούδι που έκοψα
Για σένα που ήταν το κέντρο

Της φωνής του μεγάλου ωκεανού
Που μπήκε στις ζωές μας ξανά

Με την οικειότητα του οτιδήποτε στον κόσμο
Με το συνεχές τίναγμά του πάνω στους βράχους

Το δράμα του και την ακινησία
Των λιμανιών και τις διαβρώσεις

Των γκρεμών και των απίστευτών
Νεκραναστάσεων και το καθαρό πιτσίλισμα

Του αφρού των οργασμών της αιώνιας φωνής
Με την αρχή του ηλεκτρικού αιθέρα

Τώρα γενναιόδωρα ανάμεσά μας πετούν
Οι μέλισσες

Υγρή πάνω στα πρόσωπά μας η βασανιστική
Ελευθερία των όψεων

Και οι ονειρεμένες γλώσσες των ταξιδιών
Παντοδύναμες σαν πετάμε πάνω απ’ τη γη
Που ήταν ο ίδιος ο ωκεανός

Σαν ανθρώπινα φορτηγά πλοία
Των οριζόντων των γραμμάτων της σιωπής

Μακρύ μακρύ μακρύτερο
Μαλακό νήμα σ’ αυτόν τον κόσμο των ψαράδων

Βαθύ βαθύ βαθύτερο
Άκουσμα της ζωής μαζί ολόκληρη και
Ριγμένη στη θάλασσα για αβαρία
Σαν άπιαστα λευκά φορτία στις άκρες
Των κυμάτων

Τα λαρύγγια τα τραγουδιστά μας λαρύγγια
Ήσυχα μέσα του με τη φοβερή αίσθηση

Στο εσωτερικό στόμα της σιωπής
Και του σάλου

Οι θάνατοί μας ήσυχοι στο σημείο
Επαφής αυτής της μεγάλης ζωής

Που απλώνεται μπροστά μας
Σαν μια μοίρα που εκφράζουν
Τα ουράνια τόξα.

«Ανθολογία Μπιτ Ποίησης»
εισαγωγή – μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς
επιμέλεια Παυλίνα Παμπούδη
εκδόσεις Ροές, Αθήνα 2003.

Τζακ Χίρσμαν (Jack Hirschman). Γεννήθηκε το 1933 στη Νέα Υόρκη. Υπήρξε καθηγητής του Jim Morisson στο Ucla, πριν να παραιτηθεί λόγω των αντιπολεμικών του πεποιθήσεων, εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ. Μετά την παραίτησή του ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, και παρέμεινε για δύο χρόνια φιλοξενούμενος του Λέοναρντ Κοέν, στην Ύδρα. Γνωρίστηκε με την Νανά Ησαΐα, την Μαργαρίτα Καραπάνου, την Κατερίνα Γώγου και πολλούς άλλους νεοέλληνες ποιητές και ποιήτριες. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει παραπάνω από εκατό βιβλία ποίησης και μεταφραστικού έργου από εννέα γλώσσες. Το 2006 ανακηρύχθηκε σε poet laureate της πόλης του Σαν Φρανσίσκο.Ενεργό μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Τα τελευταία του βιβλία εκδόθηκαν στην Ιταλία και στην Γαλλία. Ζει στο Σαν Φραγκίσκο και ταξιδεύει συνεχώς στην Ευρώπη, όπου δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια. Δήλωσε χαρακτηριστικά στο μεταφραστή του βιβλίου πως «οι πραγματικοί πρόδρομοι των Μπιτ ήταν οι Ρώσοι φουτουριστές και οι μάγκες του Ρεμπέτικου…»

...πιστεύω ότι όλα τα ανθρώπινα οντα είναι ποιητές , και ότι το γράψιμο ενός ποιήματος είναι η ισχυρότερη δύναμη που δίνεται στην ανθρωπότητα...

Jack Hirschman

http://www.youtube.com/watch?v=lkrURTa9nFY

Οδυσσέας Ελύτης

Η ελλειπτικότητα στην έκφραση και το αυθαίρετο στη σκέψη έχοντας από καιρό αποκτήσει τίτλους μονιμότητας, οι τομές που επιχειρούν, επιτρέπουν στο μάτι να μην πτοείται πλέον από τα παραδομένα σχήματα.

Οδυσσέας Ελύτης
Ιδιωτική οδός, σελ. 40
Ύψιλον

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (1911-1996) Ο Οδυσσέας Ελύτης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλη) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, γιος του εργοστασιάρχη σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας Παναγιώτη Θ. Αλεπουδέλη και της Μαρίας το γένος Βρανά, που κατάγονταν από τη Μυτιλήνη. Είχε τέσσερις αδερφούς και μια αδερφή τη Μυρσίνη, που πέθανε σε ηλικία είκοσι χρόνων το 1918. Το 1914 το εργοστάσιο μεταφέρθηκε στον Πειραιά και η οικογένεια Αλεπουδέλη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Λόγω της πολιτικής τοποθέτησής του υπέρ του Βενιζέλου, ο Παναγιώτης Αλεπουδέλης φυλακίστηκε και η οικογένειά του διώχτηκε (1920). Ο Οδυσσέας φοίτησε στο ιδιωτικό λύκειο Δ.Ν.Μακρή (1917-1924) με δασκάλους μεταξύ άλλων τους Ι.Μ.Παναγιωτόπουλο, Ι.Θ. Κακριδή και Γιάννη Αποστολάκη. Σε παιδική και νεανική ηλικία ταξίδεψε στην Ελλάδα (κυρίως στα νησιά του Αιγαίου) και την Ευρώπη. Το 1924 γράφτηκε στο Γ΄ Γυμνάσιο Αρρένων στην Αθήνα (από όπου αποφοίτησε το 1928) και άρχισε να γράφει στη Διάπλαση των Παίδων. Το καλοκαίρι του επόμενου χρόνου πέθανε ο πατέρας του από πνευμονία. Από το 1927 ξεκίνησε το εντεινόμενο ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία. Το 1929 θεωρείται ως ορόσημο στη ζωή του Ελύτη. Τότε ήρθε σε επαφή με τον Υπερρεαλισμό, μέσω της ποίησης του Λόρκα και του Ελυάρ και έγραψε τα πρώτα του ποιήματα. Τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1933 έγινε μέλος της Ιδεοκρατικής Φιλοσοφικής Ομάδας του Πανεπιστημίου, μαζί με τους Κωνσταντίνο Τσάτσο, Π.Κανελλόπουλο, Θεόδωρο Συκουτρή και άλλους. Το 1935 ταξίδεψε στη Μυτιλήνη μαζί με τον Ανδρέα Εμπειρίκο, όπου γνώρισε τη ζωγραφική του Θεόφιλου. Γνωρίστηκε επίσης με τους Κ.Γ.Κατσίμπαλη, Γιώργο Σεφέρη, Γιώργο Θεοτοκά και Α.Καραντώνη, ιδρυτές των Νέων Γραμμάτων, όπου πρωτοδημοσίευσε ποιήματα με το ψευδώνυμο Ελύτης. Το 1936 γνωρίστηκε με τον μετέπειτα στενό φίλο του Νίκο Γκάτσο και στο τέλος του χρόνου κατατάχτηκε στο στρατό, στη σχολή εφέδρων αξιωματικών της Κέρκυρας. Στα τέλη του 1937 μετατέθηκε στην Αθήνα και απολύθηκε το 1938. Το 1940 κατατάχθηκε στη Βόρειο Ήπειρο. Ένα χρόνο αργότερα κινδύνεψε να πεθάνει από κοιλιακό τύφο και γύρισε στην Αθήνα. Το 1945 διορίστηκε διευθυντής προγράμματος της νεοσύστατης τότε Ελληνικής Ραδιοφωνίας με εισήγηση του Γιώργου Σεφέρη (παραιτήθηκε ένα χρόνο αργότερα) και συνεργάστηκε με τα περιοδικά Νέα Γράμματα και Αγγλοελληνική Επιθεώρηση. Από το 1948 ως το 1951 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, από όπου ταξίδεψε στην Ισπανία, την Ιταλία και την Αγγλία. Στο Λονδίνο γνωρίστηκε με το Mario Vitti και τον Pablo Picasso. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα έγινε μέλος της Ομάδας των Δώδεκα (1952-1953), έγινε μέλος του Δ.Σ. του Θεάτρου Τέχνης(1953), του Ελληνικού Χοροδράματος (1955) και επαναδιορίστηκε στην Ελληνική Ραδιοφωνία (από το 1953 ως τη νέα παραίτησή του το 1954). Συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης ως μεταφραστής. Το 1960 πέθαναν η μητέρα του και ο αδελφός του Κωνσταντίνος. Από το 1961 ταξίδεψε στην Αμερική, τη Σοβιετική Ένωση, τη Βουλγαρία. Το 1965 χρονολογείται και η έναρξη της ενασχόλησής του με τη ζωγραφική και το κολάζ. Μετά το πραξικόπημα του 1967 κατέφυγε στο Παρίσι (1969) και το 1970 ταξίδεψε για τέσσερις μήνες στην Κύπρο (στην Κύπρο ξαναπήγε το 1973). Το 1974 έγινε πρόεδρος του Δ.Σ. της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης. Πέθανε το Μάρτη του 1996 στην τελευταία του κατοικία στην οδό Σκουφά. Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του Οδυσσέα Ελύτη στο χώρο της λογοτεχνίας πραγματοποιήθηκε το 1939 με την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής του με τίτλο Προσανατολισμοί. Το 1942 δημοσίευσε το δοκίμιο Η αληθινή φυσιογνωμία και η λυρική τόλμη του Ανδρέα Κάλβου και το 1943 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή του Ήλιος ο Πρώτος. Ακολούθησαν μεταξύ άλλων το Άξιον Εστί (1959), οι Έξι και μια τύψεις για τον ουρανό (1960), το Μονόγραμμα (στις Βρυξέλλες), το Φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά και ο Ήλιος ο Ηλιάτορας (1971), η Σαπφώ και ο Μικρός Ναυτίλος (1984), τα Ελεγεία της Οξώπετρας (1991), και οι τελευταίες του συλλογές Δυτικά της λύπης και Ο κήπος με τις αυταπάτες (1995). Ο Οδυσσέας Ελύτης τιμήθηκε με το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1960) , το Παράσημο Ταξίαρχου του Φοίνικος (1965), με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας (1979), με το Χρυσό Μετάλλιο Τιμής του Δήμου Αθηναίων (1982), με το βραβείο Μεσόγειος της Κοινότητας των Μεσογειακών Πανεπιστημίων (1988), με το Παράσημο του Ανώτατου Ταξίαρχου της Λεγεώνας της Τιμής στο Παρίσι (1989). Το 1972 αρνήθηκε βραβείο θεσπισμένο από τη δικτατορία και το 1977 αρνήθηκε την αναγόρευσή του ως Ακαδημαϊκού. Το 1987 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων της Ρώμης και της Αθήνας. Εκτός από το ποιητικό του έργο στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν ο τόμος κριτικών κειμένων του Ανοιχτά χαρτιά (1974), ποιητικές και θεατρικές μεταφράσεις του, δοκίμια και πεζογραφήματα. Εικαστικά έργα του παρουσιάστηκαν το 1980 σε έκθεση με κολάζ του και τίτλο Συνεικόνες στην Αθήνα, το 1988 στο Beaubourg της Γαλλίας και το 1992 στο Μουσείο μοντέρνας Τέχνης της Άνδρου. Ο Οδυσσέας Ελύτης τοποθετείται από τους ιστορικούς της λογοτεχνίας στους κορυφαίους έλληνες ποιητές του αιώνα μας. Με την ποίησή του υπέταξε τα λεγόμενα ορθόδοξα σχήματα της λογοτεχνικής έκφρασης του υπερρεαλιστικού ρεύματος στην έκφραση της δια βίου πνευματικής αγωνίας του για τον ορισμό της νεοελληνικής ταυτότητας σε σχέση με τη Δύση. Ποιήματα του μελοποιήθηκαν από τους Μ.Χατζιδάκη, Μ.Θεοδωράκη, Γ.Μαρκόπουλο κ.ά. Έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες.

Εργογραφία-Ελληνικές εκδόσεις
Τίτλοι στη βάση ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ:

(2007) Αλέκος Φασιανός , Ελληνικά Γράμματα

(2006) Ανθολογία ποιημάτων , Κοροντζής, [μετάφραση]

(2006) Αυτοπροσωπογραφία σε λόγο προφορικό , Ύψιλον

(2006) Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες... , Μεταίχμιο

(2006) Οι δούλες , Ύψιλον, [μετάφραση]

(2006) Πάμπλο Πικάσσο , Καστανιώτη

(2006) Ποιητική και εικαστική ανθολογία , Σπανός - Βιβλιοφιλία

(2006) Τα ρω του έρωτα , Ύψιλον

(2005) Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας , Ίκαρος

(2005) Εισαγωγή στην πεζογραφία του Παπαδιαμάντη , Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

(2005) Η Αποκάλυψη , Ύψιλον, [μετάφραση]

(2005) Λογοτεχνικό ταξίδι στο Βυζάντιο , Μεταίχμιο

(2005) Ποίηση , Ίκαρος

(2003) Greece in Poetry , Libro

(2003) Ο ήλιος ο ηλιάτορας , Ίκαρος

(2003) Το μονόγραμμα , Ίκαρος

(2001) Romancero Gitano , Μουσικές Εκδόσεις Ρωμανός, [μετάφραση]

(2001) Σαπφούς σάπφειροι , Γαβριηλίδης, [μετάφραση]

(2001) Σηματολόγιον , Ύψιλον

(2000) A Greek Quintet , Denise Harvey

(2000) Romancero Gitano , Μουσικές Εκδόσεις Ρωμανός, [μετάφραση]

(2000) Σπύρος Βασιλείου, Νίκος Εγγονόπουλος, Νίκος Νικολάου: Ζωγραφική για το θέατρο , Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

(1999) Εκ του πλησίον , Ίκαρος

(1999) Μαρία Νεφέλη , Ίκαρος

(1999) Ο κήπος με τις αυταπάτες , Ύψιλον

(1999) Τα ελεγεία της οξώπετρας , Ίκαρος

(1999) Το άξιον εστί , Ίκαρος

(1999) Το μονόγραμμα , Ίκαρος

(1999) Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά , Ίκαρος

(1998) Journal of an unseen April , Ύψιλον

(1998) Προσανατολισμοί , Ίκαρος

(1997) 2χ7 ε , Ίκαρος

(1997) The Aegean , Μέλισσα

(1996) Ανοιχτά χαρτιά , Ίκαρος

(1996) Δεύτερη γραφή , Ίκαρος, [μετάφραση]

(1996) Δυτικά της λύπης , Ίκαρος

(1996) Η μαγεία του Παπαδιαμάντη , Ύψιλον

(1996) Ήλιος ο πρώτος , Ίκαρος

(1996) Ο ζωγράφος Θεόφιλος , Ύψιλον

(1996) Ο μικρός ναυτίλος , Ίκαρος

(1996) Σαπφώ , Ίκαρος, [μετάφραση]

(1996) Τα ετεροθαλή , Ίκαρος

(1995) Ιδιωτική οδός , Ύψιλον

(1994) Έξη και μια τύψεις για τον ουρανό , Ίκαρος

(1993) Εν λευκώ , Ίκαρος

(1992) Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας , Ίκαρος

(1991) Η ποδηλάτισσα , Βιβλιοπωλείον της Εστίας

(1990) Τα δημόσια και τα ιδιωτικά , Ίκαρος

(1987) Κριναγόρας , Ύψιλον, [μετάφραση]

(1986) Το δωμάτιο με τις εικόνες , Ίκαρος, [εικονογράφηση]

(1984) Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου , Ύψιλον

(1982) To axion esti , Ηριδανός

(1980) Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο , Ύψιλον

(1974) Ο κύκλος με την κιμωλία στον Καύκασο , Σχολή Μωραΐτη. Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, [μετάφραση]

...Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά - δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του 'χει από μιας αρχής δοθεί;...

Οδυσσέας Ελύτης
Πρώτα - πρώτα η ποίηση, σελ. 11
Ανοιχτά χαρτιά
Ίκαρος

Τέχνη - Τύχη - Τόλμη, ε ναι λοιπόν! Τέχνη, αφού, καλά ή κακά, θέλουμε να δώσουμε μια διέξοδο στην πυθική σπίθα, που δεν κοιτάει την ώρα να γίνει Λόγος και να μπει επικεφαλής μιας καινούριας αποτιμησης του κόσμου. και τύχη, αφού είναι αυτή που θα σμίξει τα χρώματα και τα σχήματα, τις ευωδιές και τους ήχους, την καρδιά μας και την καρδιά του σύμπαντος σ ένα σημείο που ονειρευόμαστε. και την Τόλμη, αφού κάθε βήμα σωστό μέσα στην κοινωνία αυτή γραφτό είναι ν αφήσει πίσω του αίματα, καπνούς και δάκρυα...

Οδυσσέας Ελύτης
Τέχνη - Τύχη - Τόλμη, σελ. 119
Ανοιχτά χαρτιά
Ίκαρος

Οι διανοούμενοι μειδιούν και οι ποιητές διανοούνται. Όχι χρειάζεται κάτι άλλο. Ίσως η αφέλεια. Μάλλον η αφέλεια και η χάρις μαζί...

Οδυσσέας Ελύτης
Ιδιωτική οδός, σελ. 40
Ίκαρος

Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ... Εαν η Ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση, και δει στους καιρούς τους durftiger, είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλα αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.

Οδυσσέας Ελύτης
Λόγος στην Ακαδημία της Στοκχόλμης
Εν Λευκώ, σελ. 333
Ίκαρος

Επειδή απ' τα είκοσι στα τριάντα σου ο δρόμος είναι πολύ πιο μακρύς απ΄ότι απ' τα τριάντα σου στα εννενήντα σου...
Να διπλώνετε καλά τον αέρα στο ντουλάπι σας.

Οδυσσέας Ελύτης
Oil Sardinen!
Εκ του πλησίων, σελ. 25
Ίκαρος

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές

Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος

Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

......

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο

Απ' το μονόγραμμα

Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.

Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια. Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια. Ὁπόταν, πραγματικά, καὶ ἡ Θλίψις γίνεται Χάρις καὶ ἡ Χάρις Ἄγγελος· ἡ Εὐτυχία Μοναχὴ καὶ ἡ Μοναχὴ Εὐτυχία.

μὲ λευκές, μακριὲς πτυχὲς πάνω ἀπὸ τὸ κενὸ ἕνα κενὸ γεμάτο σταγόνες πουλιῶν, αὖρες βασιλικοῦ καὶ συριγμοὺς ὑπόκωφου Παραδείσου.

Απ' τον μικρό ναυτίλο

http://www.youtube.com/watch?v=9EOyECdYc2U

George Steiner

Η κυριαρχία της σκέψης, της απόκοσμης ταχύτητας της σκέψης εξυψώνει τον άνθρωπο πάνω από κάθε άλλο ζωντανό πλάσμα. Κι όμως, τον αφήνει ξένο για τον ίδιο τον εαυτό του και για τα μέγέθη του κόσμου.

George Steiner

Δέκα (πιθανοί) λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης
Scripta

Ο Τζωρτζ Στάινερ (George Steiner) γεννήθηκε το 1929 στο Παρίσι από Εβραίους γονείς αυστριακής καταγωγής. Η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αμερική το 1940. Ήδη από τα πρώτα παιδικά του χρόνια μιλούσε τρεις γλώσσες· Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, στο Χάρβαρντ και στην Οξφόρδη με υποτροφία Rhodes.
Καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας στα Πανεπιστήμια του Καίμπριτζ, της Γενεύης και της Οξφόρδης, επαγγελματίας κριτικός βιβλίου στα εγκυρότερα λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες του καιρού μας, παθιασμένος αναγνώστης, στιλίστας δοκιμιογράφος κι επιπλέον μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος.
Είναι τιμητικό μέλος της αμερικανικής ακαδημίας των τεχνών και των επιστημών, ένας τιμητικός συνεργάτης Balliol του κολλεγίου της Οξφόρδης. Του έχει απονεμηθεί το Chevalier de lα Légion d'Honneur από τη γαλλική κυβέρνηση και το βραβείο Capote Truman το 1998. Την ίδια χρονιά εκλέχτηκε μέλος της βρετανικής ακαδημίας. Το 2004 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αν γινόταν υπουργός Παιδείας ή Πολιτισμού, ο Στάινερ, δηλώνει ότι θα δημιουργούσε ησυχαστήρια όπου τα παιδιά θα μπορούσαν να μάθουν να διαβάζουν, έτσι ώστε η ανάγνωση ­ αυτή η «τέχνη της ελευθερίας» ­ να μην καταντήσει προνόμιο της ελίτ, και θα επανέφερε την αποστήθιση...«Αυτό που έχετε μάθει απ' έξω καμία Γκεστάπο ή CIA δεν μπορεί να σας το στερήσει. Η αποστήθιση ενός ποιήματος σας εξασφαλίζει κατά κάποιον τρόπο ένα καταφύγιο μέσα στο χάος». Ένθερμος θαυμαστής του "γαλλικού θάυματος". Το γεγονός ότι η Γαλλία μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ορθοπόδησε όχι μόνον οικονομικά, αλλά, κυρίως, κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια σκέψη με ονόματα όπως ο Σαρτρ, ο Καμύ, ο Μπουρντιέ, ο Ντεριντά, ο Φουκό, ο Λακάν και ο Μπαρτ , είναι ένα επίτευγμα, που πιστεύει, ότι το συγκριτικό του ανάλογο υπάρχει μόνο στην εποχή του Διαφωτισμού. Απαισιόδοξος για το μέλλον μια « δημοκρατία μοναχικών ψυχών που δεν θα έχουν πλέον κανένα υπέρτατο ον στο οποίο να στραφούν». Ο άνθρωπος θα στέκεται πλέον απομονωμένος απέναντι στο κενό, στη θεία σιωπή. «Και τότε θα δούμε ένα χαμόγελο προφητικό στο πρόσωπο του Μονταίνιου και του Βολτέρου και ένα πιο βίαιο σε αυτό του Ρεμπό». Χαρακτηρίζει τον εαυτό του "πλατωνιστή αναρχικό" Εργογραφία-Ελληνικές εκδόσεις Τίτλοι στη βάση ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ: (2007) Δέκα (πιθανοί) λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης, Scripta (2005) Errata , Scripta (2004) Μετά τη Βαβέλ , Scripta (2002) Περί δυσκολίας , Ψυχογιός (2002) Στον πύργο του Κυανοπώγωνα , Scripta (2001) Αξόδευτα πάθη , Νεφέλη (2001) Οι Αντιγόνες , Καλέντης (2000) Η βαρβαρότητα της άγνοιας , Scripta (1997) Η σιωπή και ο ποιητής , Έρασμος (1988) Ο θάνατος της τραγωδίας , Δωδώνη ...Με τη σκέψη δίνουμε το παρόν στον εαυτό μας... ...Δύο είναι οι διαδικασίες τις οποίες αδυνατούν να σταματήσουν οι άνθρωποι όσο είναι ζωντανοί: η αναπνοή και η σκέψη... ...Η σκέψη είναι απίστευτα σπάταλη... ...Η γλώσσα προσπαθεί να επιβάλει την κυριαρχία της στη σκέψη... ...Παγιδευμένοι μες στη μεγάλη φυλακή της γλώσσας, δεν φτάνουμε σε κάποια εύλογη, πόσο μάλλον "μεταφράσιμη", ιδέα για το πώς θα μπορούσε να είναι η βουβή, η ανείπωτη σκέψη... George Steiner Δέκα (πιθανοί) λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης Scripta ...Για τον καθένα μας, υπάρχουν ομάδες τόνων, ιδιαίτερες λέξεις και φράσεις πού ή είναι χαραγμένες στη συνείδησή μας ή διακλαδώνονται, θα λέγαμε, στο υποσυνείδητο, και που οι τύποι του νοήματός τους, το ειδικό βάρος είναι βαθύτατα δικό μας... George Steiner Errata Scripta http://www.youtube.com/watch?v=jfvXhytyHVg

Albert Camus

Η σκέψη πάντα προπορεύεται. Βλέπει υπερβολικά μακριά, μακρύτερα από το σώμα που βρίσκεται στο παρόν. Το να καταργήσεις την ελπίδα σημαίνει να επαναφέρεις τη σκέψη στο σώμα. Και το σώμα μπορεί να φθαρεί.

A. Camus
Σημειωματάρια
Εξάντας, σελ. 83

Από τη Βικιπαίδεια,

Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus)(1913 - 1960) Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Λουσιάν (Lucien), ο πατέρας του, εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί, όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως το Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη της Μαρν τον οδήγησε στο θάνατο στις 17 Οκτωβρίου του 1914. Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μία φωτογραφία και μία σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μίας εκτέλεσης. Μετά το θάνατο του Λουσιάν, η οικογένεια εγκαθίσταται στο Αλγέρι. Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του (μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον Ζαν Γκρενιέ, που θα παρουσιάσει στο μαθητή του το έργο του Νίτσε). Ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό Sud το 1932. Μετά από το απολυτήριο λυκείου (bac), παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της φιλοσοφικής σχολής, αλλά η φυματίωση τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation).

To 1935, ξεκινάει το L'Envers et l'Endroit, που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι που αργότερα (1937) μετονομάζει σε Θέατρο της Ομάδας. Στο μεσοδιάστημα, εγκαταλείπει το κομμουνιστικό κόμμα δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Το λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πιά (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει Μιζέρια της Καμπυλίας θα συναντήσει αντιδράσεις. Το 1940, η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον Ξένο (L'Étranger, 1942) και το δοκίμιο Ο μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα Η παρεξήγηση (Le Malentendu) και Καλιγούλας (Caligula, 1944). Το 1943 προσλαμβάνεται ως αναγνώστης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας Combat(Η μάχη) όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη Γαλλική αντίσταση. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με της παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την Πανούκλα (1947), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: L'État de siège (1948), Οι δίκαιοι (1949) και Ο επαναστατημένος άνθρωπος (L'Homme révolté) (1951).

Το 1952 έρχεται σε ρήξη με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) με την δημοσίευση στο περιοδικό Μοντέρνοι καιροί (Les Temps modernes) του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν (Henri Jeanson) που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το 1956, στο Αλγέρι, πρότεινε την «πολιτική ανακωχή» ενώ μαινόταν ο πόλεμος. Εκδίδει την Πτώση (La Chute), ένα απαισιόδοξο βιβλίο.

Ο Καμύ βρίσκει τον θάνατο στις 4 Ιανουαρίου 1960 σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, στο (Πτι) Βιλμπλεβέν της Υόνης (το διαμέρισμα της Γαλλίας Yonne), όταν ο οδηγός και συγγενής του στενού του φίλου Γκαλιμάρ παρεκκλίνει της πορείας του και ρίχνει το αυτοκίνητο μάρκας Facel-Vega σε ένα δέντρο. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για υπερβολική ταχύτητα (130 χλμ/ω), αδιαθεσία του οδηγού ή σκάσιμο του ελαστικού, αλλά ο συγγραφέας Ρενέ Ετιάμπλ διαβεβαιώνει ότι μετά από επίμονες μελέτες είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι η Facel-Vega ήταν ένα κινητό φέρετρο - ωστόσο καμία εφημερίδα δε δέχτηκε να τις δημοσιεύσει.

Ο Καμύ θάφτηκε στη Λουρμαρέν (Lourmarin) της Βωκλύζ (Vaucluse), όπου είχε αγοράσει μία κατοικία.

Στο περιθώριο των κυριάρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στο Θεό, στην ιστορία ή στη λογική, ήρθε σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, το Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Δε σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφουν την ανθρώπινη φύση.

Εργογραφία-Ελληνικές εκδόσεις
Τίτλοι στη βάση ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ:

(2005) Η εξορία και το βασίλειο , Καστανιώτη

(2005) Ο ξένος , Καστανιώτη

(2004) Αλμπέρ Καμύ , Στιγμή

(2004) Η πτώση , Καστανιώτη

(2004) Το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού , Αλεξάνδρεια

(2003) Σκέψεις για την τρομοκρατία , Καστανιώτη

(2001) Η πανούκλα , Καστανιώτη

(2000) Η θάλασσα σε απόσταση αναπνοής , Απόστροφος

(2000) Η καλή και η ανάποδη , Καστανιώτη

(2000) Καλιγούλας , Όμβρος

(1999) Οι δίκαιοι , Ελεύθερος Τύπος

(1998) Η παρεξήγηση , Δωδώνη

(1997) Η πανούκλα , Ζήτρος

(1997) Το καλοκαίρι , Πατάκη

(1996) Ο ξένος. Γράμματα σ' ένα Γερμανό φίλο. Η πανούκλα , Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός

(1996) Ο ξένος. Η πανούκλα. Η πτώση , Εξάντας

(1995) Ο ξένος , Μίνωας

(1995) Ο πρώτος άνθρωπος , Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη

(1993) Η εξορία και το βασίλειο , Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

(1992) Η εξορία και το βασίλειο , Δαμιανός

(1992) Ο ευτυχισμένος θάνατος , Δαμιανός

(1990) Η πανούκλα , Γράμματα

(1989) Εξέγερση στις Αστούριες , Κατσάνος

(1989) Η πανούκλα , Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

(1989) Η πανούκλα , Μπουκουμάνης

(1989) Ο ευτυχισμένος θάνατος , Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

(1989) Ο ξένος , Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

(1988) Γράμματα σ' ένα φίλο Γερμανό , Νεφέλη

(1988) Η πτώση , Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

(1988) Η πτώση , Δωδώνη

(1987) Η πτώση , Γράμματα

(1987) Σημειωματάρια , Εξάντας

(1984) Καλιγούλας , Δωδώνη

(1981) Απ' την καλή κι απ' την ανάποδη , Αστάρτη

(1973) Ο μύθος του Σίσυφου , Μπουκουμάνης

(1971) Ο επαναστατημένος άνθρωπος , Μπουκουμάνης

Η εξορία και το βασίλειο , Κατσάνος

Η πανούκλα , Δαμιανός

Καλιγούλας , Κατσάνος

Ο ευτυχισμένος θάνατος , Κατσάνος

Ο μύθος του Σίσυφου , Δαμιανός

Ο ξένος , Δαμιανός

Ο ξένος , Κατσάνος

Ούτε δήμιοι ούτε θύματα , Ελεύθερος Τύπος

...Από τη στιγμή που η σκέψη διακρίνει σωστά, ο παραλογισμός γίνεται πάθος… Το πρόβλημα …βρίσκεται στο να μάθουμε αν μπορούμε να ζούμε με τα πάθη μας…

.... Σκέφτομαι, σημαίνει ξαναμαθαίνω να βλέπω, να παρατηρώ...

... Εάν ο μύθος τού Σίσυφου είναι τραγικός, είναι γιατί ο ήρωάς του έχει συνείδηση...

A. Camus
Ο μύθος του Σίσυφου
Μπουκουμάνης