Brothers

Επιτυχημένο remake της Δανέζικης ταινίας Brodre της Susanne Bier, σκηνοθετημένο από τον ιρλανδό σκηνοθέτη Jim Sheridan (My Left Foot, In the Name of the Father).

Παίζουν: Jake Gyllenhaal, Natalie Portman, Tobey Maguire, Sam Shepard

 

Ο Sam (Tobey Maguire) είναι πεζοναύτης και ετοιμάζεται να φύγει για το Αφγανιστάν. Ο αδελφός του, Tommy (Jake Gyllenhaal), μόλις βγήκε από τη φυλακή και προσπαθεί να εγκλιματιστεί ξανά στην οικογένεια. Το ελικόπτερο στο οποίο επιβαίνει ο Sam συντρίβεται, η γυναίκα του πληροφορείται ότι είναι νεκρός και ο Tommy αναλαμβάνει να τον αντικαταστήσει. Τα συναισθήματα που χτίζει με τις ανιψιές του αλλά και με την γυναίκα του αδερφού του αλλάζουν τον χαρακτήρα του. Η έλξη που δημιουργείται ανάμεσα τους είναι αμοιβαία. Όλα αυτά θα ανατραπούν όταν ο Sam θα επιστρέψει, φανερά κλονισμένος από την αιχμαλωσία του.

Το "Brothers" διηγείται τη δυνατή ιστορία δυο διαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων στην ηλικία των 30κατι.
Από τη μία ο λοχαγός Sam Cahil, πεζοναύτης αφοσιωμένος στο στρατιωτικό του καθήκον, οικογενειάρχης, παντρεμένος με τον εφηβικό του έρωτα και πατέρας δύο μικρών κοριτσιών.

Από την άλλη πλευρά ο Τommy, ένας άστατος άνδρας που μόλις βγήκε από τη φυλακή και στο παρελθόν κατόρθωνε πάντα αυτό που επιδίωκε χάρη στη γοητεία και την ευφυΐα του.

About Elly

Μια χαρούμενη παρέα φίλων, νεαρά ζευγάρια με τα παιδιά τους, ξεκινά από την Τεχεράνη για ολιγοήμερες διακοπές στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας. Ανάμεσα τους και η νεαρή δασκάλα Elly , άγνωστη στους περισσότερους, θεωρεί τον εαυτό της ξένο, αλλά χάρη στην επιμονή της Sepideh  μητέρας ενός από τους μαθητές της, ακολουθεί και συμετέχει. Σκοπός της Sepideh είναι να την γνωρίσει στον Ahmad που είναι πρόσφατα χωρισμένος και αναζητεί νύφη πριν επιστρέψει πίσω στη Γερμανία. Η πρώτη μέρα κυλά ξένοιαστα, με συγύρισμα του σπιτιού στην παραλία, φαγητό, τραγούδι αστεία και παιχνίδια. Το επόμενο πρωί όμως, αφού η Elly έχει εκφράσει την επιθυμία της να φύγει και μετά από τη δραματική διάσωση ενός εκ των παιδιών από βέβαιο πνιγμό, αυτή εξαφανίζεται. Έφυγε χωρίς να πει τίποτα σε κανένα για να αποφύγει την Sepideh που ήθελε να την εμποδίσει ή έχει συμβεί κάτι χειρότερο;

Ένα φαινομενικά κλειστό δράμα θέτει ερωτήματα για το σωστό και το λάθος, τον καταναγκασμό που επιβάλει η κοινωνία και τα ψέματα που οι άνθρωποι λένε στους άλλους, αλλά και στους εαυτούς τους. Περιστασιακά ειπωμένα ψέματα που συσσωρεύονται με μεγάλη ταχύτητα και τελικά επιστρέφουν για να στοιχειώσουν αυτούς που τα είπαν. Κι όσο περισσότερα λέγονται τόσο έκθετοι μένουν στις συνειδήσεις τους οι χαρακτήρες

Ένα διαφορετικό πρόσωπο του Ιρανικού κινηματογράφου σε μία γρήγορη και γεμάτη αγωνία ταινία. Αργυρή Αρκτος Σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βερολίνου.

 

Το επίσημο site της ταινίας εδώ 

Ο Ασγκάρ Φαραντί επιδίδεται σε ένα αόρατο ρεσιτάλ κινηματογραφικής αισθητικής. Με εφαλτήριο την ακαδημαϊκή παράδοση και εκτοξευτήρα την πρωτοπορία. Παρέα με τον Μικελάντζελο Αντονιόνι της «Περιπέτειας» και τον Ρόμπερτ Όλτμαν. Όλοι και όλα παίζουν σ΄ αυτό το διαμάντι το κινηματογραφικό. Το καστ υποδειγματικό. Καταφέρνει ο αθεόφοβος να μεταμορφώσει τη μουσουλμανική μαντίλα σε αισθησιακή καλύπτρα και την άλλη στιγμή σε απαραίτητο, ενδυματολογικό εξάρτημα αρχαίας τραγωδίας. Και κοντά σε όλα αυτά η απίστευτη εσωτερική ρυθμολογία. Το ίδιο τέμπο να κλιμακώνεται αργά, υπόγεια, συστηματικά. Εσωτερικά το ηφαίστειο να εκραγεί. Εξωτερικά μια ιστορία καθημερινή. Η τέλεια σύνθεση. Μοναδική. Μαζί με τη «Λευκή κορδέλα» η δεύτερη καλύτερη επιλογή! 

Δημήτρης Δανίκας

Με βάση μια ιστορία που μοιάζει να βγήκε από την κλασική «Περιπέτεια» του Μικελάντζελο Αντονιόνι και με την Ελί να χρησιμεύει ως καταλύτης για την αποκάλυψη των πραγματικών αισθημάτων των διάφορων προσώπων, ο Φαραντί βρίσκει την ευκαιρία να μας μιλήσει, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε με δραματική ένταση, για τις αδυναμίες, την υποκρισία, τη στενοκεφαλιά και τον συντηρητισμό της σύγχρονης κοινωνίας του Ιράν. Υστερα από ένα πρώτο, διανθισμένο με χιούμορ, μέρος, η ταινία μετατρέπεται σταδιακά σε τραγωδία, με τον σκηνοθέτη να χρησιμοποιεί την εξαφάνιση της γυναίκας (που, όπως υποβάλλεται, ίσως να πνίγηκε), για να σχολιάσει όχι μόνο τις σχέσεις ανάμεσα στα υπόλοιπα πρόσωπα αλλά και την κατάσταση της γυναίκας στο σύγχρονο Ιράν. Πρόκειται για μια ταινία χαμηλών τόνων, πολύ πιο σύνθετη και πλούσια σε ιδέες από την αρχικά φαινομενική της απλότητα. Ταινία με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις, όπου οι χώροι και η ατμόσφαιρα παίζουν σημαντικό ρόλο, με ωραίες, δοσμένες με ευαισθησία ερμηνείες, και η οποία δίκαια κέρδισε την Αργυρή Αρκτο καλύτερης σκηνοθεσίας στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου.

Νίκος Φενέκ Μικελίδης

Ο Asghar Farhadi γεννήθηκε στο Ισφαχάν του Ιράν, το 1972. Ήδη, από πολύ νέος ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες σε Super 8 και 16mm. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης το 1998, ενώ κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων δούλευε ως θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Η πρώτη του ταινία, Dancing in the Dark, κέρδισε τα βραβεία Α΄ Ανδρικού Ρόλου και το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ της Μόσχας. Η δεύτερη ταινία του, Beautiful City, κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στα Φεστιβάλ της Βαρσοβίας, της Ινδίας και της Μόσχας. Ενώ η Τρίτη του ταινία «Fireworks Wednesday», κατέκτησε τα βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Σεναρίου στο Asia-Pacific Film Festival, του 2003.

Φιλμογραφία:

1988 Janali (μμ)
1989 Radio (μμ)
1990 Donyaye divarha / The World of Walls (μμ)
1991 Majerahaye Filmsaz / The Adventures of Mr. Filmmaker (μμ)
1992 Cheshm-ha / The Eyes (ντοκιμαντέρ, μμ)
1998 Sim / The Wire (μμ)
2003 Raghss dar ghobar / Dancing in the Dark
2004 Shap-e Ziba / Beautiful City
2006 Chahar shanbeh souri / Fireworks Wednesday
2009 Darbareye Elly /About Elly

έξω από κάθε γραμμή

Πόσοι χώροι και χρόνια
με αντικείμενα
με ορέξεις
και με δάση με άγριες βιολέτες
εσύ αγγίζεις με τη ζωγραφική τα όρια
που χρωματίζεις τα πράματα και τα ονόματά τους
και τους σπαραγμούς τους   μια αχτίδα
είναι η ριπή τής ορμής σου με τον ρυθμό και τον
σφυγμό και τη βραχνή φωνή τού έρωτα που κρατιέται
κάποτε ψηλά και κάποτε χαμηλά πάνω σε γκάμες έξω
από κάθε γραμμή είμαι πάντα μαζί σου.

Μάτση Χατζηλαζάρου
Αφιέρωση
La Frange de Mots
Ποιήματα , Ίκαρος, 1989

Litteraterra

LITTERATERRA

Τετραμηνιαίο περιοδικό βιβλίων και ιδεών.

Τεύχος 1, Δεκέμβριος 2009

Επιμέλεια: Νίκος Βλαντής, Καλλιτεχνική επιμέλεια: Κωστής Βασιλειάδης.

Συνεργάτες τεύχους: Γιώργος Αλισάνογλου, Γιώργος Βαϊλάκης, Βικτωρία Καπλάνη, Δημήτρης Καρύδας, Νίκος Κουνενής, Τίνα Μανδηλαρά, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Θοδωρής Χιώτης, Χρήστος Χρυσόπουλος.

Μέσα από συζητήσεις πνευματικών ανθρώπων, συγγραφέων, ποιητών και κριτικών, με θέμα το μέλλον του βιβλίου στο νέο άνυδρο τοπίο που αναδύεται τη «Νέα Εποχή» της κρίσης για τον πολιτισμό και, ακολουθώντας μια ιδέα που βγήκε μέσα απ’ το Μαγικό Κουτί, προέκυψε η Litteraterra το νέο περιοδικό για το βιβλίο που απευθύνεται τόσο σε συστηματικούς αναγνώστες όσο και σε ανθρώπους που θα στραφούν στο βιβλίο και θα το αγαπήσουν.

Τα κείμενα που υπογράφουν οι συντάκτες ξεφεύγουν από τη βιβλιοπαρουσίαση αναλυτική ή περιληπτική όσο και από την «παραδοσιακή» κριτική. Γραμμένα πηγαία, από ανθρώπους επαγγελματίες του χώρου, εμφορούμενα από μια διάθεση βελτίωσης του τοπίου της βιβλιοπαραγωγής, στοιχειοθετούν, το καθένα στην ξέχωρη θεματική του, μια προσπάθεια να ξανασυνδεθεί η συζήτηση για το βιβλίο με τη συζήτηση για τον κόσμο. Κείμενα εκτενή και συνθετικά αλλά όχι εξονυχιστικά και εξειδικευμένα, το μέγεθός τους τα διακρίνει από τις παρουσιάσεις των εφημερίδων και από τις εκτενείς κριτικές που γράφονται σε εξειδικευμένα έντυπα× το ίδιο και το ύφος και η πρόθεσή τους. Κείμενα που αναφέρονται σε μυθιστορήματα, κείμενα που ανοίγουν νέους δρόμους στο τοπίο των ιδεών, κείμενα που ανατέμνουν το σύγχρονο ποιητικό φαινόμενο.

Συνθέτουν ένα πρώτο «δείγμα» της Litteraterra. Συμπληρώνονται από μια παράλληλη αφήγηση που υπογράφει ο επιμελητής: το μύθο για μια παραμυθένια χώρα, έναν «απολεσθέντα παράδεισο του κόσμου των γραμμάτων» μια χώρα όπου τα πράγματα ήταν γράμματα, και οι άνθρωποι μετακινώντας τα για να φτιάξουν λέξεις και κείμενα αλλάζανε τον κόσμο.

Μαζί με τη συμβολικά δοσμένη νοσταλγία της αφήγησης, εντυπώνεται μέσα από τα κείμενα η διάθεση να επανέλθει αυτή η εποχή: να αναδημιουργηθεί η συνθήκη που τα βιβλία επηρέαζαν τη συνείδηση των ανθρώπων και πράγματι, αλλάζανε τον κόσμο.

Το αλληγορικό, το φανταστικό, το «μαγικό» στοιχείο θα συνεχίσει να συντροφεύει τη Litteraterra στις επόμενες αναζητήσεις της το ίδιο και το πολιτικό διότι οι αναζητήσεις των επόμενων τευχών (ευκρινέστερα στοχοθετημένες απ’ ό,τι το ιδρυτικό τεύχος) θα περιστρέφονται γύρω από την ιδρυτική της συνθήκη: να ξαναποκτήσει και πάλι η κυκλοφορία των βιβλίων μια ζωογόνο, μεταφυσική και πραγματιστική εξίσου, πολιτική πνοή.

muffins

Της Νάγιας

1 φλυτζάνι αλεύρι
400γρ κουβερτούρα
200 γρ βούτυρο
1 φλυτζάνι ζάχαρη
6 αβγά
2 φακελάκια βανίλια
μισό φλυτζάνι χυμό πορτοκαλιού

Λιώνουμε και κρυώνουμε την κουβερτούρα.
Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη και προσθέτουμε ένα ένα τα αβγά. Προσθέτουμε στο μίγμα τον χυμό, τη βανίλια και εναλλάξ το αλεύρι και την κουβερτούρα.
Μοιράζουμε το μίγμασε 12 φορμίτσες για μάφινς και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 20 min.
Εφ' όσον κρυώσουμε ξεφορμάρουμε και τα στολίζουμε με γλάσο σοκολάτας και καραμελίτσες

Το παντζάρι ή Beta Bulgaris

«Το παντζάρι είναι καλύτερο σύμβολο της σεμνότητας από ένα τριαντάφυλλο. Το χρώμα του είναι υπέροχο, κρύβεται από την κοινή θέα αποτελεσματικότερα και πέραν τούτου τρώγεται ευχάριστα και φτιάχνει εξαιρετική ζάχαρη...».

Σάμιουελ Μπάτλερ (1835-1902)

 

Το παντζάρι καταναλώνονταν  από τους αρχαίους Έλληνες ως ορεκτικό, όπου τα φύλλα του μαγειρεύονταν με μέλι και κρασί. Η ρίζα του, χρησιμοποιούνταν ως θεραπευτικό μέσο για τον πυρετό, δερματικά προβλήματα καθώς και διαταραχές πέψης. Μάλιστα, η φυσική χρωστική του παντζαριού χρησιμοποιήθηκε ως βαφή μαλλιών κατά τον 16ο αιώνα.

 Επιπλέον, εδώ και αιώνες το παντζάρι θεωρείται πως έχει πιθανές αντικαρκινικές ιδιότητες λόγω των αντιοξειδωτικών φυτοχημικών συστατικών που περιέχει. Πέρα από τις θεραπευτικές του ιδιότητες, ενδιαφέρον έχει να ανατρέξουμε στην  λαογραφία της Αγγλίας, όπου εκεί αναφερόταν πως εάν ένας άντρας και μια γυναίκα φάνε από το ίδιο παντζάρι, τότε θα ερωτευτούν. 

Αποτελεί εξαιρετική πηγή βιταμινών και ιχνοστοιχείων, ενώ ταυτόχρονα είναι ο ιδανικός τρόπος για να συνδυάσετε εκλεπτυσμένη γεύση με χαμηλές θερμίδες (44 θερμίδες/100 γραμμ.)

Το χαρακτηριστικό χρώμα του παντζαριού οφείλεται στις βεταλαΐνες, οι οποίες είναι υδατοδιαλυτές χρωστικές και ταξινομούνται στις κόκκινες βετακυανίνες και κίτρινες βεταξανθίνες. Η κύρια βετακυανίνη είναι η βετανίνη, που αποτελεί το 75 έως 95% των συνολικών χρωστικών του παντζαριού.

Όσον αφορά τις ιδιότητες του παντζαριού, θα πρέπει να τονίσουμε ότι καταπολεμά εμπύρετες καταστάσεις, όπως η γρίπη, η βρογχίτιδα και άλλες, ανακουφίζει τον οργανισμό από τις συνέπειες μιας γαστρορραγίας, λειτουργεί ως πρώτης τάξης φυσικό καθαρτικό και διαθέτει αιμοποιητικές ιδιότητες. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο συμπλήρωμα διατροφής για όσους πάσχουν από αναιμία.

Όσο για το χυμό του, οι ειδικοί τονίζουν ότι είναι πολύ καλό φάρμακο για προβλήματα υπέρτασης, καρδιαγγειακά και αρτηριοσκλήρωσης, ενώ καθαρίζει τα νεφρά και τη χολή. Επίσης, ο χυμός του μαζί με μία κουταλιά μέλι πριν από το πρωινό ανακουφίζει τα συμπτώματα ενός στομαχικού έλκους. Τέλος, κάποιες έρευνες έχουν αποδείξει ότι ένα συστατικό τους ανεβάζει ένα από τα επίπεδα ενός ενζύμου που φαίνεται πως καταπολεμά κάποια είδη καρκίνων.

Παντζαρόσουπα 

2 κουταλιές ελαιόλαδο

4 παντζάρια (μόνο τους βολβούς)

2 πατάτες και 2 καρότα

2 μεγάλα κρεμμύδια

3 σκελίδες σκόρδο

2-3 κλωνάρια σέλερι

6 φλιτζάνια ζωμό λαχανικών

1 κουταλιά ξύδι

1 φλιτζάνι γιαούρτι

Μαϊντανό

Αλάτι και πιπέρι

Διαδικασία

Σε κατσαρόλα με λάδι, σοτάρουμε τα παντζάρια, τις πατάτες, τα κρεμμύδια, το σκόρδο και το σέλερι χοντροκομμένα. Σκεπάζουμε με το καπάκι κι αφήνουμε σε σιγανή φωτιά ν αχνίζουν για 30 min. Προσθέτετε το ζωμό, αλάτι και πιπέρι και αφήνετε το φαγητό να σιγοβράσει για 30-35΄. Βάζετε το μείγμα στο μπλέντερ και το πολτοποιείτε για να γίνει κρέμα. Στη συνέχεια, το ρίχνετε και πάλι στην κατσαρόλα. Όταν αρχίσει να βράζει, προσθέτετε το ξύδι και σιγοβράζετε για 2-3΄.Σερβίρουμε με γιαούρτι και μαϊδανό.

Σαλάτα με παντζάρι και ξινόμηλο 

• 4 μεγάλους βολβούς παντζάρια
• 2 ξινόμηλα μεσαίου μεγέθους
• 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκομμένη
• 1/2 κιλό γιαούρτι
• 2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
• 2 κουταλιές ξύδι
• 1/2 κουταλιά μουστάρδα
• αλάτι - πιπέρι

Πλένουμε καλά τους βολβούς και τους βράζουμε. Μόλις βράσουν και κρυώσουν σ'ένα μπολ τους κόβουμε στην μέση και σε λεπτές φέτες, κόβουμε και το μήλο σε λεπτά και μικρά κυβάκια.Στην συνέχεια βάζουμε το γιαούρτι και ανακατεύουμε πολύ καλά να πάει παντού και να ενωθεί με τα υπόλοιπα.Έπειτα βάζουμε στο μπλέντερ το λάδι , το ξύδι, την μουστάρδα,αλάτι, πιπέρι και τα χτυπάμε πολύ καλά. Με αυτό περιχύνουμε την σαλάτα και ανακατεύουμε πάλι πολύ καλά.Τέλος την βάζουμε σε ένα μπολ σαλάτας και γαρνίρουμε με την καρυδόψιχα

Επισφαλής εργασία, "γυναικεία εργασία"

 

Επισφαλής εργασία, "γυναικεία εργασία"
Παρέμβαση με αφορμή την Κωνσταντίνα Κούνεβα

Έφη Αβδελά, Αθηνά Αθανασίου, Γιάννης Κουζής, Ιωάννα Λαλιώτου, Ποθητή Χαντζαρούλα, Βλασία Παπαθανάση, Αγγέλικα Ψαρρά
Νεφέλη, 2009

Η εργασία του καθαρισμού, κοινωνικά απαξιωμένη και αποξενωμένη ως κατεξοχήν γυναικεία και μεταναστευτική εργασία, είναι το «προνομιακό» πεδίο της άτυπης και επισφαλούς μισθωτής εργασίας και όλων των διακριτικών της γνωρισμάτων: της σκληρής εκμετάλλευσης, της καταπάτησης της εργατικής νομοθεσίας και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, των εξευτελιστικών και συχνά πλασματικών αμοιβών, των αυθαίρετων εργοδοτικών πρακτικών.

Η δολοφονική επίθεση εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα έφερε στην επιφάνεια καίρια ζητήματα ενός νέου εργασιακού καθεστώτος που το κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι η επισφάλεια. Ήρθε να υπενθυμίσει ότι οι ζωές των εργαζομένων στον κοινωνικά απαξιωμένο χώρο του καθαρισμού, και ειδικότερα στο χώρο του καθαρισμού με σχέση εργολαβίας, είναι αναλώσιμες.

Τα κείμενα της συλλογής διερευνούν τις ιστορικές καταβολές αλλά και τις σύγχρονες πολιτικές που ορίζουν ορισμένες μορφές απασχόλησης ως μη εργασία και αποκλείουν κατηγορίες εργαζομένων από κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Αναλύει τις νέες –ή όχι και τόσο νέες– μορφές βίαιης πειθάρχησης της εργασίας και των «ανυπάκουων» εργαζομένων, ιδιαίτερα του «ατίθασου» γυναικείου σώματος. Όλα αυτά τίθενται στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των ειδικών χαρακτηριστικών της εργασίας του καθαρισμού είτε με σχέση εργολαβίας στο δημόσιο τομέα είτε με όρους ιδιοκτησίας στον οικιακό χώρο.

Η κοινωνική επαγρύπνηση και η συλλογική δράση είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την απόδοση δικαιοσύνης και τη ριζοσπαστικοποίηση της δυναμικής των δικαιωμάτων. Η έκδοση αποτελεί και μια διαμαρτυρία απέναντι σε τούτη την ιδιότυπη λογοκρισία: στη συστηματική απάλειψη από το δημόσιο λόγο του γεγονότος της επίθεσης, και των συνθηκών που την παρήγαγαν και την επέτρεψαν.

Η εργασία των γυναικών όχι ως δικαίωμα, αλλά ως "δυνατότητα"

Με δυο λόγια, στην ιστορική της διαμόρφωση, η εργασία των γυναικών δεν αποτέλεσε δικαίωμα, όπως για τους άντρες, αλλά δυνατότητα που τους προσφερόταν κατά περιόδους και υπό όρους. Οι εργασίες που έκαναν τα "γυναικεία επαγγέλματα" ήταν πάντα υποβαθμισμένα και συχνά αντιμετωπίζονταν ως συνέχεια των "φυσικών" τους ιδιοτήτων, γι' αυτό και χαρακτηρίζονταν συστηματικά "ανειδίκευτα". Σε περιόδους κρίσης απολύονταν πρώτες, γιατί σημασία για την κοινωνική συνοχή είχε πάντα η εργασία των αντρών. Η υποτίμηση, η ανασφάλεια, η υποβάθμιση και οι διακρίσεις ήταν για μεγάλα τμήματα του γυναικείου πληθυσμού οι όροι με τους οποίους έπρεπε να συμβιβαστούν για να αντιμετωπίσουν τις βιοποριστικές τους ανάγκες. Παρά την ικανοποίηση που άντλησαν πολλές από την οικονομική ανεξαρτησία την οποία τους πρόσφερε η αμειβόμενη εργασία, η εργασιακή εμπειρία ήταν για πάρα πολλές γυναίκες ταυτισμένη με την απογοήτευση και την αίσθηση της αδικίας. Συχνά ήταν επίσης ταυτισμένη με τη βία, πραγματική, σεξουαλική ή ακόμη συχνότερα συμβολική.

Μολονότι εξ ορισμού υποδεέστερα, τα "γυναικεία επαγγέλματα" εμφανίζουν ωστόσο συγχρόνως μια εσωτερική ιεραρχία. Η ιεραρχία αυτή αφενός είναι αντίστοιχη με εκείνη που συνδέεται με τον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας ανάμεσα στις χειρωνακτικές και μη δουλειές, αφετέρου καταγράφει τη μικρότερη ή μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στο συγκεκριμένο κάθε φορά επάγγελμα και τις "φυσικές" ιδιότητες που αποδίδονται στις γυναίκες....
Στην κατώτερη κλίμακα των εργασιών που κάνουν οι γυναίκες, η καθαριότητα γίνεται σήμερα ακόμη πιο επισφαλής γιατί την αναλαμβάνουν μετανάστριες, δηλαδή πολλαπλά ευάλωτες εργαζόμενες. Αν η καθαριότητα είναι μια φορά αόρατη εργασία, η καθαριότητα που κάνουν μετανάστριες είναι δυο φορές αόρατη. Όχι μόνο επειδή συχνά γίνεται έξω από τις ώρες της "κανονικής" εργασίας, αλλά και γιατί συνοδεύεται από δυσκολία επικοινωνίας με τους άλλους εργαζόμενους.
Ξένη, μορφωμένη και μαχητική, η Κωνσταντίνα Κούνεβα αντιπροσώπευε σε πολλαπλά επίπεδα την υπέρβαση των παραπάνω αναπαραστάσεων. Γι' αυτό έπρεπε να "μπει στη θέση της", να σωπάσει, να ταπεινωθεί με μια "τιμωρία" που παραπέμπει ακριβώς στον χώρο του ιδιωτικού και της "γυναικείας φύσης" με τον οποίο συνδέεται το φύλο και η δουλειά της. Η ακραία βία της επίθεσης εναντίον της, το βιτριόλι που της έριξαν και την ανάγκασαν να πιει, αποσκοπούσε --συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία-- να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλες τις γυναίκες: να μην τολμούν να υπερβαίνουν τη θέση τους, αυτή που σε κάθε χώρο εργασίας τους επιτρέπεται ως θεμιτή. Γι' αυτό έχει σημασία εξίσου ηχηρά να απορρίψουμε αυτό το μήνυμα, και πρώτα από όλα κάνοντας ορατό το νόημά του. Αυτό μας συνδέει με την Κωνσταντίνα Κούνεβα, αυτό μας κινητοποιεί να την υπερασπιστούμε, και όχι μόνο η φρίκη της βίας εναντίον της ή οι απάνθρωπες συνθήκες εκμετάλλευσης της "επισφαλούς εργασίας".

 Έφη Αβδελά

"Η όψιμη ανακάλυψη της επισφαλούς εργασίας " , "Η Αυγή" 22/3/2009