
Stars open among the lilies. Are you not blinded by such expressionless sirens? This is the silence of astounded souls. Sylvia Plath - Crossing The Water

Υπάρχει κάτι πολύ προσωπικό σ' ένα κλειστό περιβάλλον -οι άνθρωποι προσπαθούν να το κρύψουν. Και στο τέλος της ταινίας, σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να προτείνουμε μια άλλη οπτική γωνία -και έτσι έγραψα κάτι που ήταν τελείως διαφορετικό: κάτι με ιστορίες και με μια πιο πνευματική πλευρά.



Ηλίας Μαγκλίνης
Ο Φίλιπ Ροθ γεννήθηκε το 1933 στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στα Πανεπιστήμια του Bucknell και του Σικάγο. Διετέλεσε καθηγητής της συγκριτικής λογοτεχνίας στα Πανεπιστήμια του Πρίνστον, της Νέας Υόρκης (Hunter College) και της Πενσυλβανίας. Διηύθυνε τη σειρά "Συγγραφείς της άλλης Ευρώπης" στις εκδόσεις Penguin και γνώρισε στο αμερικανικό κοινό συγγραφείς όπως ο Bruno Schulz και ο Μίλαν Κούντερα. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν τα έργα του "Το σύνδρομο Πόρτνοϊ", "Το βυζί", "Απάτη", "Η πατρική κληρονομιά", "Το θέατρο του Σάμπαθ", "Αντίο Κολόμπους", "Η ζωή μου ως άντρα", "Αμερικανικό ειδύλλιο", "Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή", "Επιχείριση Σάυλωκ", "Ζούκερμαν δεσμώτης", "Αντιζωή", "Κι ό,τι θέλει ας γίνει", "Το ζώο που ξεψυχά", "Το ανθρώπινο στίγμα", "Ο καθηγητής του πόθου", "Καθένας", "Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής". Ο Φίλιπ Ροθ έχει τιμηθεί με τα βραβεία National Book Award, Pulitzer, PEN/Faulkner, National Book Critics Circle Award, National Medal of Arts και με το Gold Medal in Fiction της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων. Πρόσφατα ο Ροθ έλαβε δύο από τα πιο έγκυρα βραβεία PEN: το 2006 το βραβείο PEN/Nabokov για το σύνολο του έργου του και το 2007 το βραβείο PEN/Saul Bellow for Achievement in American Fiction. Ο Ροθ είναι ο μόνος εν ζωή αμερικανός συγγραφέας που τα "Άπαντά" του εκδίδονται σε πλήρη και οριστική έκδοση από τη Library of America.

| (2009) | Φεύγει το φάντασμα, Πόλις |
| (2008) | Η αντιζωή, Πόλις |
| (2008) | Το σύνδρομο Πόρτνοϊ, Πόλις |
| (2007) | Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής, Πόλις |
| (2006) | Καθένας, Πόλις |
| (2006) | Ο καθηγητής του πόθου, Πόλις |
| (2005) | Κι ό,τι θέλει ας γίνει, Πόλις |
| (2004) | Ζούκερμαν δεσμώτης, Πόλις |
| (2004) | Κουβέντες του σιναφιού, Πόλις |
| (2003) | Το ανθρώπινο στίγμα, Πόλις |
| (2002) | Το ζώο που ξεψυχά, Πόλις |
| (2001) | Επιχείρηση Σάυλωκ, Πόλις |
| (2000) | Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή, Πόλις |
| (1999) | Αμερικανικό ειδύλλιο, Πόλις |
| (1998) | Το θέατρο του Σάμπαθ, Χατζηνικολή |
| (1996) | Αντίο Κολόμπους, Πόλις |
| (1996) | Η ζωή μου ως άντρα, Πόλις |
| (1995) | Πατρική κληρονομιά, Χατζηνικολή |
| (1993) | Απάτη, Χατζηνικολή |
| (1984) | Το βυζί, Γράμματα |
| (1980) | Η νόσος του Πορτνόυ, Γράμματα |
Η 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί από την Unesco ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, Word book and copyright day, αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς τής παγκόσμιας λογοτεχνίας που “έφυγαν” την ίδια ημέρα από τη ζωή (23 Απριλίου 1696), τον Ισπανό συγγραφέα Miguel de Cervantes και τον Άγγλο δραματουργό William Shakespeare.
Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων ο περίφημος δρόμος της Βαρκελώνης La Ramblas". Εκτιμάται ότι μόνο την ημέρα αυτή διακινούνται στη Βαρκελώνη 500.000 βιβλία και εκατομμύρια τριαντάφυλλα.
χρώματα κι αρώματα...


Η Μαγκνταλένα Κάρμεν Φρίντα Κάλο Καλντερόν (Frida Kahlo) γεννήθηκε στο Μεξικό (1907-1954). Υπήρξε μια απο τις σημαντικότερες γυναίκες- ζωγράφους. Ως προς την καλλιτεχνική της αξία αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αντρέ Μπρετόν την συμπεριέλαβε στο ρεύμα των υπερρεαλιστών, παρ' όλο που το έργο της δεν υπακούει πιστά στις αισθητικές αρχές αυτού του καλλιτεχνικού ρεύματος . Πέρασε μια πολυτάραχη και βασανισμένη ζωή και γι' αυτήν ενδεικτικοί είναι οι πίνακες της. Zωγράφιζε κυρίως αυτοπροσωπογραφίες και πίνακες μαγικού ρεαλισμού, όπου το πρόσωπο και η ιστορία της -η ιστορία του σώματός της- διαπλέκονται με φανταστικές εικόνες του Mεξικού, αλλά και των HΠA, χώρας που αποκαλούσε «Γκρινγκολάντια». Από την ταραγμένη αλλά και μακρόχρονη σχέση με τον μέντορα και σύζυγό της, Ντιέγκο Ριβέρα,
την παράνομη και αμφιλεγόμενη σχέση της με τον Λέον Τρότσκι, ως τους προκλητικούς, για την εποχή, ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες, η Φρίντα Κάλο έζησε μια δύσκολη, ανυπότακτη και ασυμβίβαστη ζωή. Η έντονη πολιτική της συνείδηση, η καλλιτεχνική της παρουσία, και η στάση της ως γυναίκα είναι τα στοιχεία που επιτρέπουν στην ζωή και στην προσωπικότητα της να υπερβούν το κατώφλι του χρόνου.Στην ηλικία των έξι ετών η Φρίντα Κάλο έπαθε πολιομυελίτιδα, γεγονός που σημάδεψε την ζωή της αφού της προκάλεσε μια αναπηρία στο πόδι. Το Σεπτέμβριο του 1925 ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα επιδείνωσε την κατάσταση της υγείας της. Τη μοιραία στιγμή η ίδια επέβαινε, μαζί με έναν φίλο της, τον Αλεχάντρο Γκομέζ Αρίας, σε ένα λεωφορείο το οποίο συγκρούστηκε με ένα τραμ. Η Φρίντα Κάλο βρέθηκε μέσα στα συντρίμμια, λουσμένη στο αίμα και τη σκόνη, καρφωμένη πάνω σε μία μεταλλική ράβδο. Είχε πολλαπλά τραύματα στη σπονδυλική στήλη, στα πλευρά, στη λεκάνη και στον αυχένα. Το κάτω μέρος του δεξιού της ποδιού ήταν διαλυμένο κυριολεκτικά, ενώ το υπόλοιπο, σακατεμένο χρόνια πριν από την πολιομυελίτιδα είχε σπάσει σε αρκετά σημεία. Ένα μεταλλικό έλασμα είχε τρυπήσει τον αριστερό γοφό της και είχε βγει από τον κόλπο της, δημιουργώντας μια βαθιά πληγή στην κοιλιά και σβήνοντας κάθε ελπίδα ότι θα μπορέσει κάποτε να αποκτήσει παιδί.Η θεραπεία υπήρξε οδυνηρή και δαπανηρη. Η φυσική της αποκατάσταση περιελάμβανε την καθήλωσή της σε γύψο, ορθοπεδικές ζώνες, έκταση και πολύ συχνά επίπονες πειραματικές εγχειρήσεις. Η θλίψη και μελαγχολία της Φρίντα οφειλόταν στην αναγκαστική απομόνωση και την μοναξιά που προκαλούσε η σωματική της κατάσταση. Διέξοδος στην δύσκολη συνασθηματική κατάσταση αναζήτησε στη ζωγραφική.Μόλις η Φρίντα ήταν σε θέση να περπατήσει ξανά, επισκέφθηκε τον ήδη γνωστό Ντιέγκο Ριβέρα για να της πει την άποψη του για έργα της. Ο Ντιέγκο γοητεύτηκε όχι μόνο από τους εντυπωσιακούς της πίνακες αλλά και από την προσωπικότητα της νεαρής καλλιτέχνιδας, την επιμονή, το πείσμα και την ομορφιά της. «Τότε δεν το ήξερα ακόμη, αλλά η συνάντηση με τη Φρίντα ήταν τελικά το πιο σημαντικό γεγονός στην ως τότε ζωή μου», εξομολογείται ο Ντιέγκο.Για τη Φρίντα, η ενθάρρυνση του Ντιέγκο έπαιξε μεγάλο ρόλο στην καλλιτεχνική της εξέλιξη. Ωστόσο, μετά από μία άσχημη τροπή που πήρε η σχέση τους, η Φρίντα τοποθετήθηκε απένατι στο παρελθόν της σχέσης τους μέσα από μια τελείως διαφορετική οπτική. Οι αποτυχημένες προσπάθειες να γίνει μητέρα, οι πολλαπλές επώδυνες εγχειρήσεις στη σπονδυλική στήλη και στα πόδια της, η σχέση του Ντιέγκο με την αδελφή της, τα
ατυχήματα,οι αρρώστιες υπήρξαν σταθμοί στην ζωή της που σταδιακά την οδήγησαν στην απομόνωση, στη μοναξιά της, στη εσωστρέφεια, στον σωματικό και ψυχικό πόνο, που διοχέτευε σε όλους της τους πίνακες. Στα έργα της συχνά άγρια σκληρά, με έναν πρωτόγονο ρεαλισμό που σοκάρει αποτυπώνεται όλο το βάσανο του πόνου και η προσπάθειά της να ανακουφιστεί απ' αυτόν. Η Κάλο ζωγράφιζε την Κάλο.
Η ίδια ήταν ένα από τα αγαπημένα της μοντέλα. Αυτή η τάση της -το να ζωγραφίζει τον εαυτό της- ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναζήτηση της ταυτότητας.
Frida Kahlo
Η ταινία Frida σκηνοθετήθηκε από την Τζούλι Τέιμορ, σκηνοθέτις του Titus. Στην προσέγγιση της έδωσε προτεραιότητα στην απεικόνιση του περίπλοκου και πολλές φορές χαοτικού συνασθηματικού τοπίου της ηρωίδας. Απέφυσε το στερεότυπο της "βασανισμένης γυναίκας" και επικεντρώθηκε στην αίσθηση της ζωής, στην αναζήτηση της απόλαυση και της ηδονής, στο πάθος, τα πάθη και τον έρωτα.
Η Salma Hayek δηλώνει για την προσωπικότητα της ηρωίδας που υποδύθηκε: «Σίγουρα η Φρίντα Kάλο υπέφερε μεγάλο σωματικό και ψυχικό πόνο, αλλά το γεγονός ότι τον μετέφερε στον καμβά ήταν μια μορφή εξορκισμού. Tο έκανε με μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση χιούμορ. Δεν τη βλέπω σαν μια σκυθρωπή, λυπημένη γυναίκα και θα σας πω γιατί. Kατ' αρχάς, κανένας δεν ζωγραφίζει τον τελευταίο του πίνακα, ενώ γνωρίζει ότι πεθαίνει, δίνοντάς του τον τίτλο «Zήτω η ζωή». Σηκωνόταν το πρωί, περνούσε ώρες στολίζοντας τον εαυτό της για να πάει στην αγορά ή για να μείνει σπίτι να ζωγραφίσει. Aυτό το πνεύμα -να σηκώνεσαι και να μεταμορφώνεσαι σε κινητό έργο τέχνης- δεν μπορεί να ανήκει σε μια καταθλιπτική, σκοτεινή προσωπικότητα».

Lila Downs γεννημένη στην Οαχάκα του Νότιου Μεξικού από Ινδιάνα μητέρα της φυλής Mixtec και Αμερικανό πατέρα σκωτσέζικης καταγωγής, η Lila Downs έχει καταξιωθεί τα τελευταία χρόνια ως μια από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες παγκοσμίως. 
| . |
Η ταινία, καταξιωμένη τόσο στο Μεξικό όσο και έξω από αυτό, πήρε το όνομά της από το ντανσόν, αυτόν τον ιδιαίτερο χορό με τα πολύ ακριβή βήματα, που προέρχεται από το γαλλικό αντικρυστό. Πρόκειται για χορό συγκρατημένο και μαζί γεμάτο λαγνεία, όπως ακριβώς και η μεξικάνικη σεξουαλικότητα. Το Ντανσόν μάς εξιστορεί τις περιπέτειες της Χούλια, μιας ώριμης γοητευτικής γυναίκας που γνωρίζει κάποιον επίσης ώριμο άνδρα, τον Καρμέλο, στο Σαλόν Κολόνια όπου πηγαίνει για να εκτονώσει το πάθος της για χορό. Εκείνος εξαφανίζεται και η Χούλια αρχίζει να τον ψάχνει στη Βερακρούς. Το ταξίδι της εξελίσσεται σε μια αναζήτηση ενός κόσμου αισθησιακού, τροπικού και γυναικείου, σε μια αναζήτηση του έρωτα και, φυσικά, του ίδιου της του εαυτού.
Ελαφριά και διασκεδαστική κωμωδία που εξετάζει με χιούμορ και διεισδυτική ματιά τη ζωή του ζευγαριού στη δεκαετία του ενενήντα και τις συγκρούσεις της μεσοαστικής τάξης της εποχής μας. Αφού διέλυσαν το δεκαετή γάμο τους, ο Κάρλος και η Σουσάνα προσπαθούν μάταια να ερωτευθούν τρίτους. Τυχαία, μετά από πολλές περιπέτειες, ο Κάρλος συνειδητοποιεί πως χωρίς τη Σουσάνα είναι πολλά τα πράγματα που δεν μπορεί να κάνει, ανάμεσά τους να ξεχωρίσει τον κόλιαντρο από το μαϊντανό. Στο ρόλο του ψυχαναλυτή, ο γνωστός δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος Germάn Dehesa.
Ο Μπρούνο, ένας άτυχος συγγραφέας, ανταποκρίνεται στο απεγνωσμένο κάλεσμα του μεγάλου του έρωτα, της Σοφίας, η οποία βρίσκεται στη Βερακρούς χωρίς να ξέρει τι να κάνει με το πτώμα του εραστή της που πέθανε από ανακοπή καρδιάς, όταν έκαναν έρωτα. Ο Μπρούνο προτείνει στη Σοφία να πετάξουν το πτώμα και έτσι αρχίζει η πτώση τους, που θα τους οδηγήσει αναπόφευκτα στο ίδιο το αδιέξοδο του θανάτου.| |
Αυτή είναι η ιστορία δυο νέων γυναικών από την επαρχία, της Ματίλδε που θέλει να γίνει οδοντίατρος, και της Γιολάντα που φιλοδοξεί να γίνει τραγουδίστρια. Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή τους από το 1976 και μετά, όταν και οι δυο έχουν να αντιμετωπίσουν την εξουσία του πατέρα, βιώνουν το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση και μοιράζονται τα πρώτα σκιρτήματα της σεξουαλικότητάς τους, την αμφισβήτηση της εξουσίας, τη γνωριμία με τα ναρκωτικά και την πολιτική συνειδητοποίηση. Η ιστορία αυτή, μια ιστορία φιλίας και απελευθέρωσης, φθάνει ως τη δεκαετία του ενενήντα, όταν οι δυο τους ξαναβρίσκονται έχοντας πια κατακτήσει τα όνειρά τους: η Ματίλδε έχει γίνει οδοντίατρος και η Γιολάντα τραγουδίστρια.
Η ταινία ονομάστηκε έτσι από ένα παραδοσιακό μεξικανικό παιχνίδι τύχης. Σε ένα ταμπλό με εκατό τετραγωνάκια, συνδεόμενα μεταξύ τους με φίδια (που σε γυρίζουν πίσω) και σκάλες (που σε βοηθούν να προσεγγίσεις το τέρμα), οι παίκτες, προχωρώντας και υπαναχωρώντας, επιδιώκουν να φτάσουν στο τετραγωνάκι εκατό. Οι δυο πρωταγωνίστριες της ταινίας, που ανήκουν στην πλούσια τάξη της δεκαετίας του πενήντα, κινούνται στην ιστορία σαν σε ένα τέτοιο παιχνίδι: κάνουν βήματα μπροστά και πίσω, κυνηγούν τον έρωτα, το χάνουν, το βρίσκουν, γίνονται θύματα και θύτες. Μέσα απ' αυτή τη διαδικασία ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους και γνωρίζουν καλύτερα τον κόσμο των ανδρών. Στο τέλος και οι δυο τους κερδίζουν στο παιχνίδι της ζωής, σπάζοντας τα δεσμά τους, αποκαθιστώντας τις φιλίες τους και τη δυνατότητα να αρχίσουν μια νέα παρτίδα.| Αρχιτεκτονική.... Luis Barragan ![]() LEGORRETA RICHARDO Το σύνολο των κτηρίων, οι αθλητικές εγκαταστάσεις και οι ανοιχτοί χώροι της κεντρικής πανεπιστημιούπολης του Universidad Nacional Autοnoma του Μεξικού (UNAM), χτίστηκαν από το 1949 ως το 1952 από περισσότερους από τους 60 αρχιτέκτονες, μηχανικούς και καλλιτέχνες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα.Κατά συνέπεια, η πανεπιστημιούπολη αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα της ενσωμάτωσης του μοντερνισμού του 20ου αιώνα, της αρχιτεκτονικής, της εφαρμοσμένης μηχανικής, της σχεδίασης και των καλών τεχνών με τις αναφορές στις τοπικές παραδόσεις, ειδικά στο προ-ισπανικό παρελθόν του Μεξικού. |


Subcomandante Marcos
Η εξέγερση
Η εξέγερση ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου του 1994 όταν κατέλαβαν την πρωτεύουσα του ομόσπονδου μεξικανικού κρατιδίου Τσιάπας το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας. Σταδιακά η εξέγερση επεκτάθηκε και σε άλλες πολιτείες στο νότιο Μεξικό. Οι Ζαπατίστας ζητούν για λογαριασμό των ιθαγενών Ινδιάνων να ζήσουν ελεύθεροι χωρίς διώξεις, γη για να καλλιεργήσουν και να πάψουν να αποτελούν το περιθώριο της μεξικανικής κοινωνίας. Ο ρατσισμός, η γενικευμένη μιζέρια και η έλλειψη στοιχειωδών συνθηκών διαβίωσης αλλά πάνω από όλα η πείνα είναι οι αιτίες που όπλισαν το χέρι των ιθαγενών αγροτών που απαρτίζουν τον Στρατό των Ζαπατίστας (ΕΖLN).
Εκπρόσωπος και οργανωτής του κινήματος είναι ο Subcomandante Marcos. Ο «υποδιοικητής» όπως αυτοαποκαλείται, (αφού διοικητής κατά τον Μάρκος είναι ο λαός), δεν γεννήθηκε στη ζούγκλα αλλά ξέρει να την εκπροσωπεί με χιούμορ, να την εκφράζει και να την ενθουσιάζει. Ο ίδιος έχει πανεπιστημιακή μόρφωση και επαναστατική εμπειρία, και δηλώνει πως ο αγώνας του είναι αγώνας για όλους τους φτωχούς του Μεξικού. Είναι αγώνας για να ζει ο λαός με ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Έχει γράψει αμέτρητα πολιτικά κείμενα όπου τεκμηριώνει την ιστορική αναγκαιότητα για κοινωνική δικαιοσύνη που εκφράζει το κίνημα των ιθαγενών. Στα τέλη του 2004 πρότεινε στον Τάιμπο ΙΙ να γράψουν μαζί, με τέσσερα χέρια, το αστυνομικό μυθιστόρημα "Από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού". Με πρωτότυπο τρόπο περιγράφει τη διεφθαρμένη πολιτική που κυριαρχεί στο Μεξικό.
Ταυτόχρονα, περίπου 38 δημαρχίες από τα ορεινά της Τσιάπας που συμμετέχουν και αποτελούν τη βάση της επαναστατικής κυβέρνησης διοικούμενες από υποστηρικτές των ανταρτών έχουν προχωρήσει ήδη σε κατάληψη και αναδιανομή της γης.
Όλες οι ινδιάνικες φυλές, 57 συνολικά, που μιλούν 92 διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους, έχουν τα ίδια αιτήματα. Αναγνώριση της ιδιαιτερότητας τους, γη, τροφή, υγεία και εκπαίδευση. Στο Μεξικό το ποσοστό αναλφαβητισμού είναι 10,46%, αλλά στις κοινότητες των Ινδιάνων ξεπερνάει το 50%. Μάλιστα, το 75% των παιδιών των Ινδιάνων δεν τελειώνουν ούτε καν την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το 86% πεθαίνει από απλές εντερικές διαταραχές, ενώ το 60% υποσιτίζεται.Ποια είναι η γλώσσα που μιλάς θάλασσα εσύ;
Η γλώσσα των αιώνιων ερωτήσεων.
Και σε ποια γλώσσα απαντάς ουρανέ;
Στη γλώσσα της ατέλειωτης σιγής.
R. Tagore



Jacques Rancière: Κομουνιστές χωρίς κομουνισμό;