Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2007

Σαν σκιες κυλούν λόγια και εικόνες...

Είναι ωραίο πράγμα ο άνθρωπος, το πιο ωραίο, ίσως, αντικείμενο, κυρίως όταν μένει ακίνητος και σιωπηλός σε μια γωνιά τού δωματίου ή τού τοπίου, λησμονημένος και σχεδόν αόρατος. Όσο πιο ακίνητος ο άνθρωπος, όσο πιο σιωπηλός τόσο πιο ωραίος. όσο πιο αόρατος τόσο καλύτερα για το δωμάτιο ή το τοπίο.
Αργύρης Χιόνης


http://www.kellysalerno.com/art21/images/image04.jpg

Kara Walker
Cut, 1998


Μέσα στο μάυρο παντελόνι, το μάυρο μου πουλόβερ
το μαύρο μου μπουφαν και τα παπούτσια τα λευκά
απλώνω τη σκια μου στην κουζίνα την ώρα που
οι άλλοι ξεκινούν
Εγώ χαμογελώ κι εκείνοι χάνονται
και είναι τότε που αφήνομαι
και γίνομαι βαμπιρ της νύχτας
κι ανακατεύω τα ντουλάπια με τις μπύρες
και ψάχνω κόκκινο κρασί
και ψάχνω άκρη κι υποθέσεις
σάρκα λευκή και ρόδινη
τα μυτερά μου δόντια να καρφώσω.
Γιάννης Τζώρτζης

Η εικόνα “http://chelseaartmuseum.org/exhibits/2004/flock_fable/walker_pastoralwalldrwgdtl.gif” δεν μπορεί να προβληθεί επειδή περιέχει σφάλματα.
Kara Walker
Pastoral, 1998

Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ ποιοί είμαστε;
Όνειρα, φιλοδοξίες, επιθυμίες, φόβοι
πρέπει να βρω μιαν απάντηση, σκεφτόμουν

αλλιώς είναι σα να μην έζησα.
Τάσος Λειβαδίτης

http://www.renaissancesociety.org/site/files/media/1005/1997_walker08_n.jpg
Kara Walker
Renaissance Society, 1997

της Louise Bourgeois.


Η Kara Walker εστιάζει στην εικονογραφία του αμερικανικού Νότου και την εξέγερση των μαύρων, εφαρμόζοντας την τεχνική της κομμένης σιλουέτας στο περίγραμμα του σώματος, η οποία ήταν γνωστή στις γυναίκες κατά το 18ο και το 19ο αιώνα. Τα έργα της στέκονται κριτικά στον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό, καταγγέλλουν τις φυλετικές διακρίσεις.