Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

απ-ηχήσεις

Sam Francis, Towards Disappearance, 1958

Καρδιοπονόθλιβος

Λέξη του λεξικού κρυμμένη στις σελίδες,

πες κοιμωμένη, πες από το χρόνο ηττημένη

αφού αλλάζουν και τα πάθη σύνταξη και τρόπο.

Τυχαία καθήλωσε το μάτι, άλλα ζητούσε,

η λέξη-έρμαιο, τυχαία ξεκλείδωσε τη σκέψη.

Κάποιος πολύ που πόνεσε την έπλασε, ποιος άλλος,

κάποιος που σάλο διένυσε και βγήκε συντριμμένος

και τα συντρίμμια σύναξε να ξαναρμόσει κόσμο.

Κι έφτιαξε λέξη όμορφη, και δύσκολη, και πλήρη,

μέσα να κλείσει τον καημό και να τον φυλακίσει,

μέσα κι ο ίδιος να κλειστεί για να’χει να γκρεμίσει,

για να ξανάβγει όπου φως, όπου καημός κι αγάπη,

πάλι να λάβει, να δοθεί, να ξοδευτεί, ν’ ανοίξει,

πάλι το φόβο να γευτεί, το σπαραγμό να ζήσει,

πάλι η χαρά να του δοθεί θάλασσα αγριεμένη,

δίχως λιμάνι πουθενά, δίχως σκαριά σωσίβια.

Λέξη σαν λήμμα ουδέτερη στο λεξικό χαμένο,

σάμπως δεν είναι μάχαιρα η κάθε συλλαβή της,

σάμπως δεν είναι πυρκαγιά το κάθε της το γράμμα,

φωτιά που καίει και καταλεί, φωτιά που αποτερφώνει.

Καρδιοπονόθλιβος λοιπόν. Λέξη τυχαία, σβησμένη,

που πάλι παίρνει τη φωνή, και τρέμει και τρομάζει,

πάλι τον κόσμο ζωγραφεί, πλήρη και συντριμμένο.

Εφτά καρφιά οι συλλαβές, εφτά γλυκά φαρμάκια.

Καρδιοπονόθλιβος – αυτό. Ποιον τάχα; Ποιον ορίζουν

τα γράμματα κι οι συλλαβές, ηχώντας και σιωπώντας;

Ποιος άλλος απ’ τον έρωτα στον πόνο νόημα δίνει,

το χρόνο να περιγελά κι ας μοιάζει ηττημένος;

Ποιο λεξικό ασφαλέστερο, πιο πλούσιο απ’ το σώμα,

όταν φιλάει και φλέγεται, φιλιέται σπαρταράει;

Ποιος λόγος πιο αιματηρός από το σ’ αγαπάω;

Ποιον καρδιοπονόθλιβο άλλον να ιστορήσεις

παρά τον που συντρίβει

καρδιά

κορμί

και λογισμό;

Ρήματα

Παντελής Μπουκάλας

Άγρα, 2009

Γιατί ο Μπουκάλας, μ' όλα τα χούγια του, είναι πάνω απ' όλα μοραλιστής ποιητής, το λέω όπως θα το έλεγα για τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Μα και ο τρόπος που ο Παντελής χειρίζεται εδώ το υλικό του συντελεί στην ίδια επανεστίαση: σε τούτο εδώ το βιβλίο, το απόλυτα, απερίφραστα εξομολογητικό, ο ηθικός πυρήνας λάμπει σαν πυρακτωμένο νήμα. Κι έτσι, ο Παντελής μιλάει - κι είναι σαν να τον βλέπω να μου μιλάει. Και μήπως δεν μου μιλάει άλλωστε;
Επί του προσωπικού , Γιώργος Κοροπούλης, από την Αυγή